kokomilko

Βόλτα στον Ωρωπο...

2010-01-08T08:11:00.000-08:00

... με το club της Africa Twin Αθηνας

Έξι του μήνα. Των φώτων.

Όλος ο κόσμος πάει στην εκκλησία της γειτονιάς του για να πάρει αγιασμό. Έτσι κάνουμε κι εμείς; Όχι βέβαια. Εμείς αν δεν κάνουμε 100-150 χιλιόμετρα, δεν καταλαβαίνουμε γιορτή.

Πεταγόμαστε λοιπόν, μέχρι τον Ωρωπό. Τον τόπο της Πανδιονίδας φυλής. Την Γραία. Που την κατοικούσαν οι Γραίοι. Οι οποίοι αποίκησαν την Κάτω Ιταλία μαζί με Ευβοείς και από αυτούς οι Ρωμαίοι ονόμασαν όλους τους Έλληνες Graeci.

Σ’ αυτό το μέρος πάμε. Που είναι: Οικισμός μεσοελλαδικός (1900-1550 π.Χ. ) και μυκηναϊκός (1550-1100)
Που όπως έχει διαπιστωθεί ανατολικά των Νέων Παλατιών, και σε μικρή απόσταση, υπάρχουν τάφοι μυκηναϊκοί κοντά και ΒΑ του Αμφιαρείου. Τελευταία ερευνήθηκαν μυκηναϊκά λείψανα

στον Παλιό Ωρωπό, το μεσαιωνικό χωριό, ενώ τις επόμενες ιστορικές φάσεις, πρωτογεωμετρική, γεωμετρική, αρχαϊκή, τις διαπιστώνουμε στη Σκάλα
Ωρωπού.

Στο μέρος με την Ιερά Mονή Παρακλήτου και τις τόσες άλλες εκκλησίες . Και τελικά, στο μέρος με τις ωραίες παραλίες και τα “in “ και “ trendy” cafe’ και τις κάθε είδους ταβέρνες.

Ραντεβού στα Mc μετά τα διόδια στις 09:00. Όπως πάντα όταν πάμε προς Βορά. Καμιά δεκαριά μηχανές. Οι πιο πολλοί, δικάβαλοι. Με βαρύ ουρανό, πολύ υγρασία και προετοιμασμένοι ψυχολογικά και υλικά να φάμε βροχή, ξεκινάμε κάποια στιγμή.

Μένουμε στην εθνική μόνο για λίγα λεπτά. Η έξοδος προς Ωρωπό, είναι η πρώτη που συναντάμε. Ο δρόμος είναι βρεγμένος μόλις έβρεξε. Λες να την γλυτώσαμε; Αρχίζοντας ν’ ανεβαίνουμε το βουνό, αρχίζουν να χοντραίνουν κι οι ψιχάλες. Μέχρι να βάλω στην τσάντα την μηχανή, περνάει η μπόρα. Τώρα όμως δεν την ξαναβγάζω. Μπορεί η παύση της βροχής να είναι για λίγα μέτρα.

Μετά από την όμορφη στριφτερή διαδρομή, φτάνουμε στην παραλία όπου μας περιμένει ένας καιρός, σχεδόν Καλοκαιρινός. Ένας φωτεινός ήλιος μας καλωσορίζει αφαιρώντας την υγρασία που κρατάνε μακριά μας τα cordoura ρούχα ς και τα αδιάβροχα μας.

Αφού αράξουμε στην άδεια λόγω εποχής «in και trendy» καφετέρια, κι αφού παραλάβουμε τις παραγγελίες μας, χωριζόμαστε σε ομάδες. Άλλοι πάνε ως το Αμφιάρειο, έτσι. Για να το δουν. Εγώ ντροπή μου, δεν τους ακολούθησα. Άλλοι πάνε να παρακολουθήσουν τον αγιασμό, (με ότι αυτό συνεπάγεται), κι άλλοι, οι πιο πολλοί φυσικά, απλώς αραάαααααααζουν στο café λες κι έχουν οδηγήσει ως τις Πρέσπες.

Τελειώνοντας ο αγιασμός, σαν να κάποιος να ‘δωσε το σύνθημα, συγκεντρωνόμαστε πάλι και πεταγόμαστε ως το Χαλκούτσι, γιατί έχει αρχίσει να κάνει πείνα. Φάγαμε, φάγαμε, φάγαμε, δεν μας προλάβαινε ο ψήστης. Αναρωτιέμαι ακόμα που το βάλαμε τόσο φαΐ. Τι γαρίδες σαγανάκι. Τι καλαμάρια άλλα ψητά. Άλλα τηγανιτά. Τι χταπόδια άλλα βρασμένα, άλλα στα κάρβουνα. Μπαρμπούνια. Γαύρους. μαρίδες. Χόρτα. Σαλάτες. Ορεκτικά. Για να μην μιλήσω για τις πατάτες. Κομμένες στο χέρι και τηγανισμένες σε τηγάνι.

Έλεγα πως οι Λ.Ε.ΜΟΤ.-ιανοί τρώνε πολύ. Όμως κι οι Africa-νοι αν τους έρθει η έμπνευση δεν πάνε πίσω. Σκεφτείτε ότι σηκωθήκαμε απ’ το τραπέζι μετά τις πέντε το απόγευμα.

Αφού πληρώσαμε το ιλιγγιώδες ποσό των 25€ το άτομο, κι ενώ δεν ξέραμε αν βαρεθήκαμε να καθόμαστε η αν βαριόμαστε να οδηγήσουμε, άλλοι πήραν του γυρισμού τον δρόμο, κι άλλοι πεταχτήκαμε ως τους Αγίους Αποστόλους για τον απογευματινό καφέ και το γλυκάκι μας.
Τον δρόμο της επιστροφής, τον πήραμε κατά τις 19:00 ακολουθώντας την διαδρομή μέσα απ’ τα χωριά.
Κι απ’ τον παράδρομο της εθνικής, γυρίσαμε στο κλινών άστυ.
Αναπολώντας την ημέρα μου και καθήμενος να γράψω αυτή την ανταπόκριση, δεν μπορώ να μην σκεφτώ, πόσο γρήγορα περνάει η μέρα, όταν υπάρχει καλή παρέα.

Κι αν με ρωτάτε αν θα είμαι μαζί τους στο Αίγιο στις 24 του μηνός που θα κόψουν την πίτα τους, σας απαντάω χωρίς καμία σκέψη. Μα φυσικά και ναι!!!

Πρωτοχρονιάτικη βόλτα στην Λιβαδειά

2010-01-04T07:32:00.000-08:00

Ήρθε λοιπόν μια ακόμα πρωτοχρονιά.

Όπως πέρυσι, έτσι και φέτος, αφού πέρασα την αλλαγή του χρόνου με αγαπημένα μου πρόσωπα, φρόντισα η ανατολή της 1^ης μέρας του χρόνου, να με βρει έξω από τον νομό Αττικής. Σε τοπία που η ομορφιά τους χαρίζει γαλήνη, ομορφιά και ενδιαφέροντα θέματα για φωτογράφηση.

Για άλλη μια φορά λοιπόν, είδα τον ήλιο ν’ ανατέλλει από τον νομό Βοιωτίας. Έτσι. Για να με βρει ο νέος χρόνος καβάλα στην μηχανή. Για να έχω να θυμάμαι ότι η πρωτοχρονιά του 2010 με βρήκε στην Λιβαδειά. Κι ότι την πρώτη μέρα του χρόνου, έπινα καφέ με φίλους στις πηγές της Κρύας. Στο ποτάμι της Έρκυνας. Το ποτάμι που ξεπήδησε μέσα απ’ την σπηλιά, όταν η Περσεφόνη μαζί με την χαμένη τελικά φίλη της, μπήκαν να αναζητήσουν την χήνα της πρώτης. Το οποίο, μαζί με τη Νέδα, στην Πελοπόννησο, είναι τα μοναδικά «θηλυκά» ποτάμια της Ελλάδας, εξαιρέσεις στον «ανδροκρατούμενο» κόσμο του Αχελώου, του Πηνειού, του Αλιάκμονα, του Νέστου, του Εβρου και ούτω καθεξής.

Δίπλα στο Άντρο του Τροφώνιου Δία. Το μαντείο που αποτελούσε πύλη για τον κάτω κόσμο. Πύλη την οποία πέρασε ο Λουκιανός αναζητώντας απαντήσεις. Δίπλα στην Αράχωβα για την περίπτωση που είχα όρεξη να δω λίγο χιόνι. Μια ανάσα απ’ τους Δελφούς αν ήθελα να νοιώσω την ενέργεια που άφησαν οι μύστες στην αρχαία πέτρα.

Φυσικά επειδή το ταξίδι αρχίζει όταν βάλεις το κλειδί στην μηχανή, προτίμησα να ακολουθήσω την ορεινή διαδρομή. Που περνάει μέσα απ’ τα Δερβενοχώρια. Πύλη γι αυτή την διαδρομή αποτελεί το τελευταίο χωριό της Αττικής. Η Χασιά (Φυλή).

Πηγαίνοντας μόνο ευθεία καταλήγεις στο Κριεκούκι (Ερυθρές). Κι από κει, δεξιά, ακολουθώντας την παλιά εθνική περνώντας διαδοχικά Θήβα, Αλίαρτο και τελικά Λιβαδειά. Το ότι όλοι ήταν στο σπίτι τους αφήνοντας τον δρόμο άδειο για μένα, έκανε την εμπειρία αυτής της βόλτας, πραγματική απόλαυση.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να επιστρέψω από την διαδρομή που περνάει μέσα από Κάστρο, Ορχομενό, κάνοντας και μια μικρή παράκαμψη για να περάσω από Τανάγρα. Άλλοι προορισμοί που προτίθεμαι να εξερευνήσω στο άμεσο μέλλον, είναι οι εξής:

Η Θήβα, της οποίας η μεγαλύτερη ακμή σημειώθηκε την Μυκηναϊκή εποχή,. Οι Πλαταιές , οι Θεσπιές , η κοιλάδα των Μουσών , η Χαιρώνεια , τα Λεύκτρα , η ακρόπολη Μεδεών , η Αντίκυρα , η Στείρη και το Δίστομο.

Αυτά τα μέρη είναι συνδεμένα με την πορεία της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής ιστορίας. Είναι κοντά μου και συνεχώς τα προσπερνάω χωρίς να τα επισκεφτώ. Να τα μελετήσω. Να τα τιμήσω. Κυρίως όμως, αξίζει τον κόπο να τα δω για να απολαύσω την ομορφιά τους.

Μια ημερίσια βόλτα στην Κύμη

2009-12-28T11:19:00.000-08:00

Σαββάτο πρωί. Έχω ναι μεν όρεξη να πάω καμιά βόλτα, δεν θέλω όμως να πληρώνω ξενοδοχεία. Ούτε να πηγαίνω με 200 για να προλάβω να γυρίσω.

Μια καλή (πρόχειρη) λύση, είναι το να πάρω έναν φίλο, να πάμε ως την Κύμη, να πιούμε κανένα κρασί.

Στο ν. Εύβοιας το οινοτουριστικό ενδιαφέρον ξεκινά από το ηπειρωτικό τμήμα του νομού στη Ριτσώνα Αυλίδας και συνεχίζει στην κεντρική Εύβοια στην περιοχή του Ληλάντιου πεδίου και στη νότια Εύβοια στην Κάρυστο και το Μαρμάρι.

Τελευταία, υπάρχει έντονη οινική δραστηριότητα στη βόρεια Εύβοια στην Αιδηψό και την Ιστιαία.

Στην Κύμη και την Σκύρο (το Νησί απέναντι), θα βρούμε εμφιαλωμένα κρασιά από μαυροκουντούρα Κύμης (μανδηλαριά) σε στυλ παραδοσιακό.

Ραντεβού στις 09:00 λοιπόν, στα McDonalds μετά τα διόδια.

Η βόλτα μας αρχίζει στις 09:30 με γεμάτα ντεπόζιτα, 120 στο κοντέρ και χαλαρή διάθεση.

Βγαίνουμε απ’ την Αθηνών – Λαμίας (Ε-75), ακολουθώντας την ολοκαίνουρια Αθηνών - Χαλκίδας.

Σε ελάχιστο χρόνο, περνάμε την νέα γέφυρα της Χαλκίδας.

Παρακάμπτοντας την πόλη, στρίβουμε αριστερά μπαίνοντας στην λεωφόρο Στείρων.

Η βόλτα αρχίζει!!!

Ακολουθώντας την παραλιακή οδό, που στην συνέχεια μετατρέπεται σε λεωφόρο Γεωργίου Παπανδρέου, φτάνουμε στην Νέα Αρτάκη. Όπου βρίσκετε ένας από τους πολλούς ιερούς τόπους που είναι αφιερωμένοι στο Πρόσωπο της Παναγίας.

Το ιερό Προσκύνημα της Παναγίας της Φανερωμένης, στη Νέα Αρτάκη της Εύβοιας.

Αφού κάνουμε δεξιά στην μεγάλη διασταύρωση της λεωφόρου Βουδούρη. Απ την μεγάλη στροφή (φουρκέτα) και μετά, βρισκόμαστε στους πρόποδες της Δίρφυς κι ακολουθούμε την Νέας Αρτάκης – Στενής. Το σύμπλεγμα των χωριών του ορεινού όγκου, είναι μπροστά μας. Πρώτο απ, όλα, οι Καθενοί. Αφού το διασχίσουμε, μια μοναδικής ομορφιάς ορεινή διαδρομή, μας περιμένει.

Μειώνουμε ταχύτητα κι αρχίζουμε ν’ απολαμβάνουμε την ανάβαση και την θέα.

Από εδώ και πέρα καλό είναι να έχουμε έτοιμη την φωτογραφική μηχανή.

Αν και σε κάποια σημεία το βουνό «πετάει» τον δρόμο από πάνω του, με αποτέλεσμα να κινούμαστε σε χωματόδρομο για μικρά κομμάτια μήκους έως και 5 περίπου χιλιομέτρων, η ομορφιά που μας χαρίζει αυτή η διαδρομή, μας αποζημιώνει. Στην παραλία της Κύμης φυσικά μας περιμένει καλό φαγητό δίπλα στην θάλασσα.

Αφού φάμε και πιούμε, επιστρέφοντας από την πεδινή διαδρομή, βλέπουμε ότι διανύσαμε συνολικά 300 χιλιόμετρα. Βάζοντας βενζίνη μας καταπλήσσει το γεγονός ότι κάψαμε όλη μέρα, μόνο 15 €. Γιατί; Μα γιατί πηγαίναμε με 50 ως 70 χιλιόμετρα την ώρα.

Μια εναλλακτική , είναι το να πάρουμε το καραβάκι να πάμε μια βόλτα στην Σκύρο.

Άλλοι ενδιαφέροντες προορισμοί στην Εύβοια είναι:

Το Μαντούδι, τα λείψανα οχυρώσεων της Αρχαίας Κηρίνθου,

το Προκόπι, το Μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου όπου φυλάσσεται το σκήνωμα του Αγίου,

στους Ωρεούς, το μαρμάρινο άγαλμα ταύρου και τα λείψανα βενετσιάνικου κάστρου.

Κοντά στα Στύρα, βρίσκονται κυκλώπειες κατασκευές γνωστές σαν "Δρακόσπιτα".

Τα Νέα Στύρα, με πανέμορφες ακρογιαλιές και στην γύρω περιοχή κατάφυτους λόφους.

Η Λίμνη Ευβοίας με τα ερείπια της Παλαιοχριστιανικής Βασιλικής του 4ου - 6ου αιώνα με ψηφιδωτά δάπεδα.

Ο θολωτός Μυκηναϊκός τάφος κοντά στο Αλιβέρι στην θέση «Κατακαλού».

Στις Γούβες ο πύργος του ποιητή Γεώργιου Δροσίνη.

Στο Βασιλικό - Λευκαντί θα δείτε κατάλοιπα μεσαιωνικών πύργων από την περίοδο της Φραγκοκρατίας, το Βενετσιάνικο κάστρο, το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Αρμά και το σπίτι του αγωνιστή Ανδρέα Μιαούλη.

Κοντά στο Βαθύ το Ιερό της Αυλιδείας Αρτέμιδος.

Ο υδροβιότοπος της λίμνης του Δύστου, η Αιδηψος, με τα ιαματικά λουτρά της, κι η λίστα δεν έχει τελειωμό

Με άλλα λόγια, η Εύβοια είναι ένας σχεδόν ανεξάντλητος προορισμός, που η μικρή απόσταση που έχει από την Αθήνα, μας επιτρέπει να την επισκεπτόμαστε είτε για να πιούμε καφέ, είτε για να την εξερευνήσουμε. Πλούσια σε μνημεία, ιστορία και παραδώσεις, είναι ικανή να καλύψει κάθε είδους δραστηριότητα και να μας χαρίσει γνώση, απόλαυση , συγκινήσεις και όμορφες αναμνήσεις.

http://kokomilko.com

Φωτογραφίες απ' την βόλτα στην Κύμη

Honda TramsALP SlideShow, Part 2 TransALPina si M-tii Valcan

2009-05-27T07:57:00.001-07:00

Το τριήμερο της «Καθαράς Δευτέρας»

2009-03-12T16:16:00.000-07:00

Είναι Παρασκευή απόγευμα. Σιγά-σιγά αρχίζουν οι ορδές των βαρβάρων, να βγαίνουν στους δρόμους. Αύριο θα γίνεται χαμός.

Είναι κι αυτοί «ανεγκέφαλοι κάφροι» που βγαίνουν με 100 στην αριστερή λωρίδα και σ’ αναγκάζουν είτε να πας πίσω τους είτε να κανείς «σφήνες» μέσα στην εθνική.

Αυτή την συνήθεια ομολογώ πως δεν μπορώ να την καταλάβω.
Πέρα από ένα στραπατσαρισμένο «Εγώ» που καταπιέζεται σ’ όλα τα υπόλοιπα πεδία της ζωής του και που με την σειρά του καταπιέζει τους υπόλοιπους οδηγούς, δεν βλέπω άλλο λόγο γι αυτή την συμπεριφορά.

Λόγω λοιπόν του ότι αυτά τα ζώα ταξιδεύουν συνήθως σε αποστάσεις μικρότερες των 200χλμ απ’ τα αστικά κέντρα, κι επιθυμώ να είμαι μακριά τους όταν βγουν στον δρόμο.

Πετάγομαι ως την Αταλάντη.

Ήσυχη πόλη, χωρίς αξιοθέατα και έντονη νυχτερινή ζωή, στην οποία όμως μπορείς να ξεκουραστείς. Να πεταχτείς ως το: Κυπαρίσσι (προάστιο της Αταλάντης),να κάτσεις στο μοναδικό (καφενείο) του χωριού, να φάς κανένα κοψιδάκι στα κάρβουνα, να πεταχτείς ως την: Σκάλα (παραλία Αταλάντης) να κάτσεις στο «Πορτοκάλι» να πιείς τα ποτάκια σου με 5€ ακούγοντας Rock, ενώ το Καλοκαίρι συνδυάζεις την ξεκούραση μ’ ένα θαλάσσιο μπάνιο.

Σαββάτο πρωί

Χωρίς πανικούς και άγχη, έχωντας γλυτώσει τα γαϊδουρομούλαρα των εθνικών οδών, πας χαλαρά στο ραντεβού που έχεις με την υπόλοιπη παρέα σου στα: Καμένα Βούρλα. Κάθεσαι στον: Μύθο, πίνεις το καφεδάκι σου, τρως τα τοστάκια σου, κι απολαμβάνεις την μουσική και την θέα.

Αφού μαζευτείτε, οι γνωστοί οι φίλοι σου καθώς και άγνωστοι σ’ εσένα φίλοι των φίλων σου, (στην προκειμένη κυρίως μέλη του Africa Club του TDM Club και της ΛΕΜΟΤ), ξεκινάτε.

ΠΡΩΤΗ ΣΤΑΣΗ: Λαμία. Βγαίνουμε απ’ τον παράδρομο, για να βάλουμε βενζίνη στην BΡ. Είναι σαφώς φτηνότερη.
Επιτέλους το ταξίδι αρχίζει!!!

Κλειδώνοντας 100-120χλμ στο κοντέρ, μπαίνουμε στην Εθνική Καρδίτσας – Λαμίας (Ε65). Περνώντας τον Δομοκό, και προσπερνώντας την Καρδίτσα, κατευθυνόμαστε προς Τρίκαλα (Ε92). Μια και δεν υπάρχει λόγος να περάσουμε μέσα απ’ την πόλη, πηγαίνουμε από τον περιφερειακό προς τον προορισμό μας.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΤΑΣΗ: Καλαμπάκα. Διασχίζοντας κάθετα την πόλη, συναντάμε αρκετά μέρη για να κάνουμε στάση. Ένας μεγάλος αριθμός από καφετέριες, και καφενεία - τσιπουράδικα βρίσκεται εκεί για εμάς. Αν και αποδεικνύεται λίγο δύσκολο το να βρεθεί μαγαζί με άδειο τραπέζι τέτοια μέρα, βρίσκεται και μια θέση για τους σκονισμένους μοτοσικλετιστές.

Αφού ανεφοδιάσουμε στομάχια και ντεπόζιτα, ξεκινάμε και πάλι.
Λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη, αφήνουμε τον (Ε92) και πηγαίνουμε δεξιά προς Γρεβενά.

Απ’ την πόλη των Γρεβενών, οι λάτρεις της ασφάλειας, προτιμούν την Εγνατία (Ε90) ακλουθώντας την διαδρομή προς Νεάπολη και από εκεί προς Τσοτύλι που είναι και ο προορισμός μας.
Ενώ οι λάτρεις της περιπέτειας, την διαδρομή που περνάει μέσα απ τα εξής μέρη: Μέγα Σειρηνιό, Αμυγδαλιές, Αγίου Γεωργίου, Κληματάκι, Αγαθοχώρι, Τσοτύλι.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μην εμπιστευόσαστε τα GPS!!!........ Πρόκειται για ένα καλό και χρήσιμο εργαλείο απαιτεί όμως σωστές ρυθμίσεις και εμπειρία. Ο κλασικός χάρτης εξακολουθεί να είναι κυρίαρχος στο ταξίδι. Κι όπως καταλαβαίνω θα είναι ακόμα για καιρό. Η ώρα πέρασε, νύχτωσε, αρχίσαμε να μαζευόμαστε σιγά-σιγά.

Αφού φτάσαμε νωρίς το απογευματάκι στον προορισμό μας και αποθέσαμε, κάνουμε ένα γρήγορο ντους και πεταγόμαστε στην ταβέρνα του χωριού.
Μετά το σχετικό φαγοπότι και την ανάλογη κρασοκατάνυξη, καταλήγουμε στο ξενοδοχείο να ξεκουραστούμε, για να έχουμε κουράγια για το βράδυ.

Κι αφού «ξεκουραστήκαμε», έφτασε η ώρα να πάμε και στα «ανακατωσάρια».

Πρόκειται για τον αποκριάτικο εορτασμό των Γρεβενών.
Σε ολόκληρο το κέντρο της πόλης, κυκλοφορούν μουσικές μπάντες των δύο ή τριών ατόμων, που παίζουν διαφορετική μουσική, ενώ περιφέρονται πεζοί.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, το «περιοδικό» ανακάτεμα των μουσικών ήχων.
Βλέπεις μασκαράδες να χορεύουν Rock ακλουθώντας τους μουσικούς, ενώ δευτερόλεπτα αργότερα ενώ κι εσύ κινείσαι, στ’ αυτιά σου φτάνουν ήχοι από κλαρίνα.
Γυρνώντας το κεφάλι σου βλέπεις να χορεύουν τσάμικο. Περπατάς λίγα μέτρα για να πάρεις κανένα σουβλάκι, κι ακούς jazz ή tango και πάει λέγοντας.
Ομολογώ πως είναι πρωτότυπο. Ξεφεύγει από την καθιερωμένη παρέλαση, και ικανοποιεί όλα τα γούστα.
Χάρηκα δε ιδιαίτερα όταν έμαθα ότι για την υλοποίηση αυτού του γεγονότος, έχει βάλει το χεράκι του ο Μ.Ο.Γ.

Κυριακή. Πρέσπες ή Καστοριά;

Όπως λέει κι η παροιμία, όπου λαλούν πολλοί κοκόροι, αργεί να ξημερώσει.
Όσο κι αν συμπαθούμε ο ένας τον άλλον, όσο κι αν περνάμε καλά μαζί, υπάρχουν οι μισοί που προτιμάνε να πάνε Πρέσπες, κι οι άλλοι μισοί που προτιμάνε να πάνε Καστοριά.
Προσωπικά, αν και ξεκίνησα για Πρέσπες, κατέληξα στην Καστοριά, κι αυτό που έζησα θα σας περιγράψω. Στις λίμνες θα πάμε άλλη φορά.

Σηκωνόμαστε λοιπόν το πρωί, τρώμε σαν καλά παιδιά το πρωινό μας και ξεκινάμε με γενική κατεύθυνση προς Νεάπολη αφήνοντας τις πινακίδες να μας οδηγήσουν αριστερά προς Καστοριά. (Δεξιά πάει προς Σιάτιστα).

Μου είχαν πει ότι αυτή η πόλη έχει «κάτι».

Δεν είχα δώσει όμως σημασία.
Αρκεί να σας πω, ότι κάτσαμε σ’ ένα «δημοτικό περίπτερο» να πιούμε έναν καφέ και καταλήξαμε «ντέφια» απ’ τα τσίπουρα.

Οι φωτογραφίες μιλάνε μόνες τους.!!!

Κάποιοι δεν ήπιαν πολύ και είχαν διάθεση να οδηγήσουν και να δουν τα Σιάτιστα.
Κάποιοι άλλοι, (μαζί κι εγώ) προτίμησαν να μείνουν στην πόλη και να φάνε.

(χικ)

Όπως με χαρά ανακάλυψα, αυτή η πόλη, (η Καστοριά), παρέχει επιλογές στο φαγητό. Και βρίσκει κανείς αρκετά μαγαζιά «φιλικά προς τον χρήστη».

Μετά τα παΐδια λοιπόν τα σαλατικά τα γλυκά και τους καφέδες, ενώ έχει πια νυχτώσει, βάλαμε τον αυτόματο και πήραμε τον δρόμο για την βάση μας. Να βρεθούμε και με τους άλλους.

( Πόσο χρήσιμο φαίνετε τώρα που του βάλαμε τα σωστά σημεία αναφοράς το GPS…
…Είπαμε είναι ωραίο εργαλείο, απαιτεί όμως σωστό προγραμματισμό.
Να το εμπιστεύεσαι, μόνο αν αποδεδειγμένα έχεις μάθει να το δουλεύεις ).

Νομίζαμε ότι θα έκαναν τον κόπο οι υπόλοιποι να γυρίσουν. Φυσικά πήγαν κατ’ ευθείαν Κοζάνη.
Θα καθόμασταν εμείς στο σπίτι ενώ οι άλλοι ξεσαλώνουν; Όχι βέβαια!!!

Από Εγνατία στην Κοζάνη και γρήγορα.

Ομολογώ πως εντυπωσιάστηκα.

Κατ’ αρχήν απ’ την είσοδο που μπήκαμε, η πόλη μου φάνηκε αμφιθεατρική.
Δεύτερο, παρ, όλο που όλος ο κόσμος ήταν στους δρόμους, τα αυτοκίνητα ήταν σε θέση να κινούνται. Φυσικά το parking είναι άλλη υπόθεση.

Το νταβαντούρι όλο γινόταν στον μεγάλο πεζόδρομο. Κι εννοείτε και στις γύρο πλατείες.
Είχαν στηθεί κιόσκια απ’ τον δήμο, απ’ τα οποία προμηθευόταν κανείς τα απαραίτητα μεζεδάκια και ένα ποτό για το καλό, ενώ κάποιος παραδοσιακά ντυμένος τραγουδιστής, αυτοσχεδίαζε τραγουδώντας πιπεράτα στιχάκια γεμάτα υπονοούμενα ή και σαφώς διατυπωμένα σεξουαλικά δρώμενα.

Εκεί προμηθεύτηκα και την μάσκα που φοράω στην φωτογραφία, καθώς κι αυτή την υπέροχη περούκα που είχε τόσο μεγάλη επιτυχία στις γυναίκες.
Όλες ήθελαν μια φωτογραφία μου. Τους άρεσε το χρώμα των μαλλιών φαίνετε και ήθελαν δείγμα για το κομμωτήριο.

Τα δε δημοτικά περίπτερα ήταν διακοσμημένα με τις διακριτικές επιγραφές που δείχνουν οι φωτογραφίες.

Η μοναδική πόλη που έχω επισκεφτεί ως τώρα, που οι απόκριες γιορτάζονται με τρόπο που να αφήνει να φανεί η διονυσιακή καταγωγή τους.

Αφού χορτάσαμε λαγάνα (οι φούρνοι ήταν ανοιχτοί) τραγούδι, περπάτημα και πειράγματα με άγνωστους μασκαράδες, (που χαμογελάν και δεν βαράνε όπως στην Πλάκα), παίρνοντας την Εγνατία, πίσω στο Τσοτύλι για ύπνο.
Καθαρά Δευτέρα

Ο απλός κόσμος αυτή την μέρα τρέχει να πετάξει τον αετό
Για να προλάβει λοιπόν να γυρίσει, ακολουθεί την πιο σύντομη σε χρόνο διαδρομή: Εγνατία, Βέροια, Θεσσαλονίκη, Αθήνα.

Κάποιοι άλλοι που δεν πετάν αετό, που επίσης όμως δεν έχουν χρόνο, παν μια βόλτα στα Σιάτιστα, ή παν να δυο κανένα φίλο στην Λάρισα.
Σε κάθε περίπτωση, ξέρουν ότι από την Θήβα ως την Αθήνα θα πηγαίνουν σημειωτόν.

Αν όμως κάποιος έχει εξασφαλίσει μια δυο extra μέρες, συνιστώ ανεπιφύλακτα, να πάει από Πεντάλοφο.

Να κάτσει στον εορτασμό που διοργανώνει ο δήμος, να δει τα μίνι αερόστατα που σηκώνουν κατά δεκάδες να γεμίζουν τον ουρανό, να φάει φασολάδα και να συνεχίσει τον δρόμο του προς Κόνιτσα.

Αφού πιεί το καφεδάκι του εκεί,

μπορεί να συνεχίσει προς Ιωάννινα.

Όμορφη πόλη άλλα πόλη.

Έχει πια σουρουπώσει.

Η σωστή κίνηση λοιπόν είναι να διανυκτερεύσει εκεί.
Προσωπικά προτίμησα να βγω στην Εγνατία και να πάω να κοιμηθώ Ηγουμενίτσα μέχρι να φτάσω όμως αντιμετώπισα όλα τα σημεία της φύσης.

Αφού έφτασα ως εκεί, ήταν αδύνατο να μην περάσω να δω τα παιδιά της ΚΕ.ΛΕ.ΜΟ.

Αφού έριξα τα σχετικά τηλέφωνα λοιπόν, Τρίτη Μεσημεράκι, επιβιβάζομαι στο Αγία Ειρήνη για να περάσω απέναντι.

Η μιάμιση περίπου ώρα που χρειάστηκα για να περάσω απέναντι, πέρασε εύκολα.

Φτάνοντας όμως έπαθα πλάκα.

Η Κέρκυρα δεν έχει όμορφες γωνιές,…

Είναι όλη όμορφη!!!

Σε γενικές γραμμές όμως, νομίζει κανείς ότι βρίσκετε στο Lecce.

Αν εξαιρέσει κανείς την υγρασία, είναι τέλεια!!!

Αν και θα την χαρακτήριζα λίγο ακριβή, αν ψάξει κανείς λίγο, Βρίσκει τα πάντα σε όλες τις τιμές.

Και σε γενικές γραμμές, ότι πληρώνεις συνήθως στην Κέρκυρα, αξίζει τα χρήματα που δίνεις.

Κατεβαίνοντας απ’ το πλοίο, «άκουσα» την αλυσίδα.
Κάνοντας μια βόλτα στην πόλη ρώτησα ένα παλικάρι που υπάρχει συνεργείο.
Κι αυτός μ’ έστειλε στο Σολάρι. Στην Εθνική Παλαιοκαστρίτσας στον παράδρομο. Στο PROMOTO
Το παλικάρι που με «ανέλαβε», τσέκαρε αλυσίδα, φρένα, τις επαφές στις φύσες των οργάνων, το stop, μέχρι και τα λάδια μου κοίταξε.
Η ποιότητα της εξυπηρέτησης που απόλαυσα ήταν το κάτι άλλο.

Όσο για τον λογαριασμό, όταν μου φάνηκε αστείο το κόστος, μου είπε:…
Δεν έκανα και τίποτα,… άλλωστε είσαι φιλοξενούμενος.

-Α έτσι είναι οι επαγγελματίες (σκέφτηκα)!!!

Όταν καβάλησα την μηχανή ήταν σαν να είχα μόλις βγει από service.

Αφού βρήκα τους υπόλοιπους και ήπιαμε καφεδάκι στην πλατεία ληστών,

Ήταν πια ώρα να πάω στο ξενοδοχείο. Τα παιδιά μου πρότειναν το Κωνσταντινούπολη. Κοντά στο λιμάνι, κτίριο με κλασική ομορφιά, σωστά ανακαινισμένο, ενώ τουλάχιστον το δωμάτιο μου, είχε χώρο!!!
Είχα καλό κρεβάτι να κοιμηθώ, τραπέζι για να βάλω πιάτο να φάω, γραφειάκι να τοποθετήσω το Lap top, και τέλος πάντων, για δωμάτιο ξενοδοχείου, ήταν άνετο και καθαρο!!!

Το βράδυ μου τα παιδιά με πήγαν στο τσιπουράδικο του Bojan.
Όπου απόλαυσαμε όλοι μαζί στο πραγματικά μικρό μαγαζάκι, τα μεζεδάκια και τα σαλατικά που μας έφτιαχνε!!!

Φάγαμε, ήπιαμε, γελάσαμε, άπαιχτα περάσαμε.

Την άλλη μέρα Πάλι στο Αγία Ειρήνη,

14:30 ξεκίνησα από Ηγουμενίτσα «χαλαρά». Με ανώτερη ταχύτητα 120-130, και μια μεγάααααλη στάση στην Κόρινθο για σουβλάκια, 20:30 είμαι στην ΛΕΜΟΤ.

Συζητώντας, την διήμερη που οργανώνουν στα Μέθανα για το Σαββατοκύριακο 20-21-22 Μαρτίου

Χωρίς να συναντήσω ιδιαίτερη κίνηση, χωρίς «κρανιόκενα δίποδα» με τιμόνι στα μπροστινά τους πόδια που πηγαίνουν με 100 στην αριστερή λωρίδα.
Χωρίς «γλήγορους» που νομίζουν πως επειδή έχουν αυτοκίνητο αποκτήσαν κύρος πλούτο και τσαμπουκά, κι οδηγούν σαν να αγωνίζονται με τον Σουμάχερ.
Χωρίς ατέλειωτες ώρες αναμονής στα διόδια.
Κι εν κατακλείδι,... Χωρίς ζόρια!!!

sτο Salento

2009-02-11T12:40:00.000-08:00

Όπως λοιπόν δείχνει ο χάρτης στο προηγούμενο post, Αφού πατήσουμε σε Ιταλικό έδαφος και πάρουμε μερικές ανάσες να ανασυγκροτηθούμε, καβαλάμε τις μηχανές, και φεύγουμε απ' τοBrindisi αφήνοντάς το να το δούμε τελευταίο, (για πολλούς λόγους), διανύουμε 40 χιλιόμετρα ως το Lecce

Το πρώτο πράγμα που μας κάνει εντύπωση αφήνοντας το λιμάνι, είναι οι δρόμοι.
Ακούγοντας τόσα χρόνια για τους «περίφημους Ιταλικούς δρόμους», ένοιωσα απογοήτευση και οργή. Οι Ελληνικοί δρόμοι είναι αν όχι καλύτεροι, της ίδιας ποιότητας. (σκέφτηκα). Αν και δεν ξέρω τι γίνετε στον Βορρά, μην αλλάξετε αμορτισέρ κι ελαστικά πριν πάτε στην Νότια Ιταλία. Λυπηθείτε τα.

(Οι λακκούβες, τα σαμάρια και η ομολογουμένως καλή άσφαλτος θα τα καταστρέψουν).
Δείτε το παραπάνω video για να καταλάβετε.
Εκτός απ τις ελάχιστες στροφές και τις ανωμαλίες του οδοστρώματος, παρατηρήστε τους ανεμοθώρακες στα σημεία που υπάρχουν δυνατοί άνεμοι. Παράλληλα δείτε ότι όσα αυτοκίνητα υπάρχουν στον δρόμο, άσχετα με το πόσα χιλιόμετρα πηγαίνουν, κινούνται όλα δεξιά. Αριστερά βγαίνει κανείς μόνο για να κάνει προσπέραση.

Σημειωτέων. Αν έχετε μικρή πείρα σε ταξίδια εκτός Ελλάδας, προτιμήστε να έρθετε εξοπλισμένοι με “GPS”.

Αφού βγείτε απ’ το λιμάνι, θα βρεθείτε σε ένα σχεδόν δαιδαλώδες δίκτυο κλειστών αυτοκινητόδρομων. Μια λάθος έξοδος σημαίνει παράκαμψη αρκετών χιλιομέτρων ενώ η σήμανση μέσα στους οικισμούς σχεδιάστηκε μάλλον για «τουριστική περιήγηση». Φτάνοντας στο Lecce, θα βρεθείτε σε μια πλατεία που δεν ξέρω για ποιον λόγο, οι Ιταλοί οδηγοί βγάζουν όλη τους την «Καφρίλα». Στο συγκεκριμένο σημείο, κανείς δεν θα σου παραχωρήσει την θέση σου στον δρόμο αν δεν την κατακτήσεις. Εκεί μου ήρθε ακούσια στο μυαλό η γνωστή ρύση: “Unna fats a Unna rats a” Τα πράγματα όμως, δεν είναι καθόλου έτσι τελικά.

Αυτή η πόλη, (το Lecce), είναι το αστικό κέντρο της περιοχής. Δεν προτείνω λοιπόν σε καμία περίπτωση το να μείνετε εκεί. Τα καλύτερα της αυτή η πόλη τα δίνει στον επισκέπτη. Όχι στον κάτοικο. Έστω και προσωρινό.

Διανύοντας τα 20 χιλιόμετρα ακόμα όπως σας προτείνω, φτάνετε στην Galatina,

με αποτέλεσμα να βρείτε κατάλυμα κάθε επιπέδου σε σαφώς καλύτερες τιμές. (Αφού πρόκειται για λιγότερο ανεπτυγμένο τουριστικά μέρος). Σημείωση. Πριν κλείσετε δωμάτιο ελέγξτε τις πρίζες. Δεν έχει καθόλου πλάκα το να μην μπορείς να φορτίσεις το κινητό σου. Εφ’ όσων λοιπόν θέσετε την βάση σας στον γραφικό και ήσυχο οικισμό,

είστε έτοιμοι να εξερευνήσετε και ν’ ανακαλύψετε τις χαρές και τις ομορφιές της Grecia Salentina ή αλλιώς Repubblica Salentina Προτείνω ανεπιφύλακτα να ξεκινήσετε την περιήγηση σας με μια επίσκεψη στην εκκλησία της Santa Caterina Στην συνέχεια, μπορείτε να πεταχτείτε ως το Corigliano d’ Otranto να δείτε το Castello de Monti

αφού πιείτε τον dopio (διπλό) lugo (με παραπάνω νερό) espresso σας, στο καφενεδάκι απέναντι και δοκιμασετε και pastitsato,

Ο επόμενος προορισμός που προτείνω είναι να πεταχτείτε μέχρι την Gallipoli (πόλη δημιουργημένη απ’ τους αρχαίους Έλληνες).

Σας εφιστώ την προσοχή όμως, ιδιαίτερα αν δοκιμάσετε να φάτε σ’ αυτό το μέρος.

Είσαστε τουρίστες που βρίσκονται σε τουριστικό προορισμό.

Υπάρχουν αρκετοί «επιχειρηματίες» που θα θεωρήσουν δεδομένο ότι είσαστε πρόθυμοι να πληρώσετε «τουριστικές τιμές».

Αν κι εδώ που τα λέμε, αν σας αρέσει να τρώτε γεύματα των πέντε πιάτων, λογικό είναι να επωμιστείτε το κόστος.

Μια που αναφέρθηκα στο φαγητό, καλό είναι, όταν πάρετε τον κατάλογο στα χέρια σας, να είστε σε θέση να τον διαβάσετε.

Πόσο δύσκολο είναι να μάθετε να διαβάζετε στα Ιταλικά έστω αυτά που δεν σας αρέσει να τρώτε;

Είναι πολύ εύκολο να παραγγείλετε καρμπονάρα (εννοώντας μακαρονάδα) και να φάτε πίτσα.

Ή να παραγγείλετε πίτσα στην τύχη και να σας έρθει πίτσα με αγκινάρα, μελιτζάνα, η ανανά.

Αν σας αρέσει το μπέϊκον, θα πρέπει να αρκεστείτε στο προσούτο.

Αν δεν έχετε ιδεολογικές αντιστάσεις, μπορείτε άνετα να φάτε άλογο.

Το κρέας όμως γενικά δεν είναι το πιάτο που σας προτείνω.

Η Ιταλική κουζίνα, ιδιαίτερα όταν ξέρεις να παραγγείλεις, έχει εξαιρετικά πιάτα σε πίτσες και ζυμαρικά.

Ενώ οι Ιταλοί έχουν βαθειά γνώση της χρήσης των μυρωδικών και των μπαχαρικών

Πρακτικά, τα μέρη που αξίζει να επισκεφτείτε στην πραγματικότητα είναι σχεδόν άπειρα.

Μπορείτε να πάτε ως το Capo di Santa Maria di Leuca,

να πάτε ως το Taranto. Να κάνετε ένα after στο Maglie, ( φαντάζομαι υπάρχουν παντού εγώ όμως εκεί το είδα)

Πείνασες ενώ πίνεις το ποτάκι σου; Σου ήρθε μια λιγούρα για γλυκό; Έχεις ανάγκη από ένα καφεδάκι; Απλώς, το ζητάς. Μόνο να καπνίσεις δεν μπορείς, αλλά αυτό συμβαίνει σε όλους τους κλειστούς χώρους στην Ιταλία.

Κι εν κατακλείδι να επισκεφτείτε οποιαδήποτε από τις εννιά επαρχίες:

Sternatia, το Martignano, η Calimera, το Soleto, το Zollino, το Martano, το Castrignano dei Greci και το Melpignano.

Κι αφού τα δείτε όλα, η τέλος πάντων όσα προλάβατε ή επιθυμούσατε, αφού ακούσατε ή και χορέψατε Pizzica, αφού μιλήσατε Greci, ήπιατε Grappa και κάνατε τα ψώνια σας, γυρνώντας, κάντε και μια στάση να δείτε και την πόλη του Brindisi. Να μείνετε για μια ακόμα φορά με το στόμα ανοιχτό.

Αν και σας συμβουλεύω όταν μπείτε στην πόλη να είσαστε χορτάτοι και να μην αφήσετε την μηχανή απ’ τα μάτια σας.

Έχοντας πλέων μέτρο σύγκρισης, προτείνω ανεπιφύλακτα για την μετάβαση σας, να χρησιμοποιήσετε το Ionian queen ( endeavor-lines ). Ένα πλοίο με πραγματικά μικρό κόστος και πολύ καλή ποιότητα στην εξυπηρέτηση.

Συνδυασμός που θα σας επιτρέψει να τελειώσετε το ταξίδι σας με τις καλύτερες εντυπώσεις

Καλό ταξίδι!!!

Ηγουμενίτσα - Μπρίντεζι

2009-02-09T17:04:00.000-08:00

Φυσικά, αν αυτό το ταξίδι το έκανα μόνος μου, θα ζούσα και θα είχα να διηγηθώ, εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Τα μέρη όμως είναι εκεί. Τόσο τα κτήρια, όσο και τα φυσικά τοπία. Η μουσική επίσης.

Και φυσικά, οι άνθρωποι. Που είτε Ιταλικά σου μιλάν είτε Greci, σε κάνουν να νοιώθεις σαν στο σπίτι σου. Πάντα χαμογελαστοί και πρόθυμοι να σε βοηθήσουν να νοιώσεις άνετα. Οικεία.

Ας ξεκινήσω λοιπόν το ταξίδι μου απ το λιμάνι.

Αν φροντίσετε να φτάσετε στην Ηγουμενίτσα από την «Εγνατία οδό», απλώς θα καταλήξετε στο Νέο λιμάνι.
Από εκεί ξεκινάει μετά τα μεσάνυχτα, το πλοίο που θα σας περάσει απέναντι.

Αν φτάσετε αρκετά νωρίς κι έχετε χρόνο για καφεδάκι, υπάρχει μια σύγχρονη εγκατάσταση, που φιλοξενεί αρκετά μικρομάγαζα να πάρετε σοκολατίτσες, περιοδικά και χάρτες για το ταξίδι, κι ένα πραγματικά πολιτισμένο και άνετο χώρο για να πιείτε καφέ.

Σημειώνω εδώ, ότι μπορείτε να βρείτε χάρτη ολόκληρης της Ιταλίας, της Ελλάδας, άλλων χωρών, πόλεων, όμως όχι ειδικά της Νότιας Ιταλίας η πόλεων αυτής!!!

Επίσης, το λιμάνι είναι το τελευταίο μέρος που έχετε την ευκαιρία να ενεργοποιήσετε την περιαγωγή, (Roaming), στο κινητό σας. Ώστε να μπορείτε να έχετε τηλέφωνο όσο είσαστε εκτός Ελλάδος.

Για το πλοίο δεν μπορώ να πω τίποτα. Άνετο ήταν. Την εποχή που πήγαμε όμως, μέσα βρισκόμασταν σχεδόν μόνο εμείς και το προσωπικό. Το οποίο αποτελούνταν από Έλληνες!!!

Το μόνο που αισθάνομαι ότι αξίζει να σημειώσω, αν είσαστε καπνιστές, είναι το κατάστημα με τα αφορολόγητα.

Πάρτε τσιγάρα τώρα!!!
Στην Ιταλία τα τσιγάρα είναι σαφώς ακριβότερα απ’ ότι εδώ και σε περιορισμένη ποικιλία.

Σαν έξυπνοι άνθρωποι, βρείτε μια ήσυχη γωνιά να χαλαρώσετε. Έχετε 7-8 ολόκληρες ώρες μπροστά σας μέχρι ν αναπνεύσετε Ιταλικό αέρα.

Όπως είπε χαρακτηριστικά κάποιος όσο ήμασταν εκεί,: Απέχουμε έναν ύπνο από την Ιταλία.

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

mantinata

2009-02-04T04:09:00.000-08:00

Ti en glicea tusi nifta ti en oria (Τι γλυκειά που είναι η νύχτα κι’ ωραία)
C’ evo ‘e pplonno penseonta ‘s esena (δεν κοιμάμαι και σκέφτομαι εσένα)
C’ ettumpi sti ffenestras su agapimou (κι όταν βγεις στο παράθυρο σου αγάπη μου)
Tis kardiammu su nifto ti penna (της καρδιάς μου άκου λόγια θλιμμένα)

Evo panta ‘s esena penseo (Εγώ πάντα στη σκέψη μου έχω εσένα)
Jati ‘sena fsichimmu ‘gapo (γιατί εσένα ψυχή μου αγαπώ)
Ce pu pao, pu sirno, pu steo (κι όπου πάω, όπου βρεθώ όπου κι αν είμαι,)
‘sti kkardia panta sena ‘vasto (στην καρδιά μου πάντα εσένα βαστώ)

La ri o - la ri o - la le o,
la ri o - la ri o - la la.
la ri o - la ri o - la le o,
la ri o – la ri o la la.

C’ esu mai de’ me gapise oriamu (Μα εσύ ποτέ δεν μ’ αγάπησες ωραία μου)
‘e ssu ponies mai pus emena (και δεν πόνεσε ποτέ η καρδιά σου για ‘μενα )
Mai citt oria chilisu ‘en enifse (πότε τα ωραία χείλη σου δεν άνοιξες)
Na mu pi loja agapi vloimena (να μου πεις λόγια αγάπης ευλογημένα)

{ ltt’ ammaaissu to mago o gliceo (αυτό το βλέμμα σου το μαγικό το γλυκό) }
{ en ghela mai ja mena o ftecho (δεν χαμογελάει σ εμένα τον φτωχό) }
{ mentre evo ‘ci pu sirno pu steo (ενώ εγώ όπου βρεθώ όπου κι αν είμαι) }
{ ‘sti kkardia panta ‘sena vasto (στην καρδιά μου πάντα εσένα βαστώ) }

T asteracia pu panu me vlepune (Τα αστεράκια από πάνω με βλέπουνε)
Ce mo fengo krifizzu ‘nnomena (και μιλούνε κρυφά στο φεγγάρι)
ce jelu ce mu leune: ston anemo (και γελούν και μου λένε: στον άνεμο)
Ta traudia pelis I’ chamena (τα τραγούδια πετάς είναι χαμένα)

La ri o - la ri o - la le o,
la ri o - la ri o - la la.
la ri o - la ri o - la le o,
la ri o – la ri o la la.

{ ma ta jelato evo en ekkiteo (μα τα γέλια τους εγώ δεν κοιτώ) }
{ ce sta lojato ‘en vaddho skupo (και στα λόγια τους δεν βάζω σκοπό) }
{ jati panta ‘s esena penseo (γιατί πάντα σκέφτομαι εσένα) }
{Sti kkardia panta sena vasto (στην καρδιά μου πάντα εσένα βαστώ) }

{ma su plonni teleste ce s ipuno (μα εσύ κοιμάσαι και ίσως στον ύπνο σου) }
{ste tori cino pu e gapimeno (θωρείς αυτόν που σου είναι αγαπημένος) }
{ti jelonta fili t ammadaciasu (σου γελάει σου φιλάει τα ματάκια σου) }
{ce ce ssifti sto pettottu ohimena (και σε σφίγγει στο στήθος του οϊμένα) }

Kali nifta! Se finνo ce feo (καλή νύχτα σ’ αφήνω και πάω)
Plaia su ti pirta priko (κοιμήσου εσύ κι εγώ φεύγω πικραμένος)
Ma pu pao pu sirno pu steo (μα όπου πάω όπου φεύγω όπου στέκομαι)
Sti kkardia panta sena vasto (στην καρδιά μου πάντα εσένα βαστώ)

La ri o - la ri o - la le o,
la ri o - la ri o - la la.
la ri o - la ri o - la le o,
la ri o – la ri o la la.

La ri o - la ri o - la le o,
la ri o - la ri o - la la.
la ri o - la ri o - la le o,
la ri o – la ri o la la.

Πώς να κατανοήσεις και πώς να περιγράψεις την ψυχή και την ζωή αυτών των ανθρώπων.
Πώς να αντιληφτείς πως λειτουργεί ένας λαός που δημιουργεί τέτοια μουσική, που ονομάζει το χωριό του “ kalimera ” και που σε υποδέχεται και σε φιλοξενεί σα να ήσουν ξενιτεμένος, που μόλις επέστρεψες στην πατρίδα σου.

Αν με ρωτήσετε ειλικρινά δεν ξέρω ποιος είναι περισσότερο Έλληνας και πιο κοντά στην αρχαία Ελλάδα. Εγώ; Ή αυτοί; Ακόμα κι αν δηλώνουν πλέον Ιταλοί, πίνοντας Grappa ενώ χορεύουν τον « χορό της αναγέννησης» ψήνοντας κοκορέτσια και αρνιά.

Η συνέχεια επί της οθόνης, αφού βάλω σε μια τάξη τα γεγονότα.

Μια Βόλτα πολυήμερη στην Ιταλία

2009-01-28T14:39:00.000-08:00

Η βόλτα μας, ξεκινάει την Πέμπτη 29/01/09 απ’ την Ηγουμενίτσα, στις 23:00. Που θα βρούμε τα υπόλοιπα παιδιά και θα μπούμε στο πλοίο.

Μια τέτοια διαδρομή όμως, ξεκινάει από το σπίτι. Το πρώτο μέρος της, είναι το κομμάτι Αθήνα – Ηγουμενίτσα.

Τι να πάρω μαζί μου; Τι χρειάζομαι; Τι είναι απαραίτητο στα "Ελληνικά χωριά της Νότιας Ιταλίας;"

Η Λίστα.

Κατ αρχήν τα χαρτιά!!! Την άδεια της μηχανής, την ασφάλεια της, την πράσινη κάρτα.

Η πράσινη κάρτα, άσχετα με ότι σας λέει ο πράκτοράς σας, είναι δωρεάν. Αν κάνετε τον κόπο να πάτε μέχρι τα γραφεία της εταιρείας σας, θα την παραλάβετε επί τόπου.

Πρόκειται απλώς για ένα μεταφρασμένο στ’ αγγλικά χαρτί, που δηλώνει ότι η αγαπημένη σας είναι ασφαλισμένη, κι έχει ουσιαστική ισχύ μέχρι την λήξη του συμβολαίου.

Έπειτα τα ρούχα. Όταν πάτε σε κλίμα που δεν γνωρίζετε, καλό είναι, ότι έχετε να το πάρετε.

Οπωσδήποτε ένα «κλασικό» αδιάβροχο κι ένα δεύτερο ζευγάρι γάντια.

Γιατί αφ’ ενός μπορεί να πέσετε σε καταρρακτώδη βροχή, αφ’ ετέρου, το αδιάβροχο, είναι εξαιρετικό αντιανεμικό.

Ένα δυο σετ ισοθερμικά, (γάντια, μπλούζα, παντελόνι, κάλτσες, να έχετε ν’ αλλάζετε), γιατί μπορεί ν ανακαλύψετε ότι στην Ελλάδα δεν κάνει κρύο, ένα δύο ρούχα «πολιτικά», για να μπορείτε να «κυκλοφορήσετε σαν άνθρωποι» και να βγείτε μια βόλτα.

Κι εννοείτε φυσικά, πως ξεκινάτε φορώντας “cordura” πάνω κάτω με επενδύσεις, και μοτοσικλετιστικές μπότες, ψεκασμένες με σπρέϋ σιλικόνης για να είναι αδιάβροχες. Παρά το σπρέϋ όμως, κι ένα ζευγαράκι γκέτες καλό είναι να υπάρχει!!!

Αν έχετε «εκκρεμότητες» με τα δόντια σας, πάρτε μαζί σας αντιβίωση και παυσίπονα.

Θα χρειαστούν.

Πέρα απ’ τον ατομικό μας εξοπλισμό, υπάρχουν κι άλλα απαραίτητα.

Ένα φαρμακείο αυτοκινήτου. Αν όχι για την υγεία μας, για την τσέπη μας. (έξω σέρνονται κλήσεις γι’ αυτά τα πράγματα).

Ένας φακός. Που έχουμε τσεκάρει ότι δουλεύει.

Ένα σετ επισκευής ελαστικών, με αμπούλα πεπιεσμένου αέρα.

Ένα σπρεϋ αλυσίδας. Που δεν έχουμε χάσει ακόμα το σωληνάκι.

Ότι εργαλεία χρειαζόμαστε (εφ’ όσων έχουμε την γνώση) για να αλλάξουμε λάμπες, ντίζες και μπουζί, κι εννοείτε τα αντίστοιχα ανταλλακτικά.

Αν λείψουμε για μέρες, ή πρόκειται να κάνουμε πολλά χιλιόμετρα, καλό είναι να έχουμε μαζί και το λαδάκι μας.

Αν και στην Ευρώπη, κάτι τέτοιο είναι μάλλον περιττό.

Η φιλοσοφία γενικά είναι, αποφεύγουμε να μείνουμε στην μέση του πουθενά, από κάτι γελοίο.

Αν κι εδώ που τα λέμε, αν είναι να………

Ο νόμος του Merphy προβλέπει, ότι θα χρειαστείς αυτό που ξέχασες. Ή αυτό που λείπει τέλος πάντων.

Γι’ αυτό καθίστε ψύχραιμα και σκεφτείτε την δική σας λίστα.

Που καλύπτει τις δικές σας ανάγκες.

Το υγρό των φακών επαφής για παράδειγμα.

Την οδοντόβουρτσα ή και τα ξυριστικά σας.

Τον φορτιστή του κινητού.

Σαμπουάν κι αφρόλουτρα.

Ένα τσαντάκι για να βάλετε τα ψιλολόγια μέσα.

Το φόρτωμα.

Αν έχουμε διώροφο tank bag, καλό είναι να μην το αναπτύξουμε. Μπορεί να μας εμποδίζει απ’ το να στρίψουμε μέχρι το να βλέπουμε. Και οπωσδήποτε ελέγχουμε αν βρίσκει για παράδειγμα στην μίζα, όταν στρίβουμε δεξιά, κλπ.

Σ’ αυτό, βάζουμε τα είδη πρώτης ανάγκης. Πρώτα – πρώτα στην διαφανή θήκη, βάζουμε τον χάρτη. Στην εξωτερική και άμεσα προσβάσιμη θέση, χαρτιά, camera, κινητό, και μερικά χρήματα.

Στην μεγάλη θήκη, βάζουμε καλά διπλωμένα τα ισοθερμικά μας, πετσέτες και καλλυντικά.

Στην μπαγκαζιέρα βάζουμε τα «εξωτερικά» μας ρούχα, που πιάνουν όγκο απ’ τις ενισχύσεις, τα «πολιτικά», παντόφλες και εφεδρικά παπούτσια ή (όπως εγώ) το….. Lap top και την φωτογραφική τσάντα.

Η προετοιμασία.

Δέκα περίπου μέρες πριν ξεκινήσουμε, κάνουμε service.

Αν θέλουμε να κάνουμε αλλαγές, (επιπλέων φώτα, παροχές, κάγκελα κλπ.), τις κάνουμε τότε. (μαζί με το service).

Αυτό το δεκαήμερο, φροντίζουμε να κυκλοφορούμε με την μηχανή κάνοντας περίπου χίλια χιλιόμετρα. (Ώστε αν κάτι δεν έχει γίνει σωστά, να φανεί εδώ!!!

Το βράδυ πριν ξεκινήσουμε, αφήνουμε την μηχανή με γεμάτο ντεπόζιτο και ελεγμένα σωστό αέρα στα λάστιχα.

Ένα καλό αφρόλουτρο αφού τελειώσουμε με το φόρτωμα, μας βοηθάει να κάνουμε έναν χαλαρό και ξεκούραστο ύπνο.

Ώστε να αρχίσουμε την μέρα και το ταξίδι μας ξεκούραστοι και γεμάτοι ενέργεια.

Το πρωί ξυπνάμε, τοποθετούμε την μπαγκαζιέρα και το tank bag στην θέση τους, ζεσταίνουμε την μηχανή, την καβαλάμε και ξεκινάμε.

Καλό ταξίδι!!!

Για την βοήθεια και την καθοδήγηση στην δημιουργία της λίστας, ευχαριστώ τον Ζήση, πωλητή της Dainese Καλλιρρόης 27, και τους συνάδελφους μοτοσικλετιστές της ΛΕΜΟΤ που μου πρότειναν τον Τζωρτζόπουλο Καλλιρρόης 71 και τελικά συμπλήρωσα την λίστα μου.

Μια βόλτα με παρέα στο Λουτράκι.

2009-01-20T15:17:00.001-08:00

Σαν βγεις στον πηγαιμό για το Λουτράκι, να εύχεσαι να είναι βατός του πηγαιμού ο δρόμος.

Τους Ι.Χ.-δες και τα διόδια να τα φοβάσαι. Ώρες πολλές ακίνητο στην εθνική. Μπορεί να σε κρατήσουν.

Γι αυτό να πας από παλιά!!!.

Κυριακή πρωί. Πρώτη λιακάδα του χειμώνα. Όλα τα ταλαιπωρημένα από τον εβδομαδιαίο κάματο ανθρωπάκια, παίρνουν τα «κουβαδάκια» τους, με την ελπίδα να βάλουν έστω Τρίτη στο σασμάν (έτσι για αλλαγή) και να πιουν καφέ στην παραλία. Με αποτέλεσμα φυσικά, να μετατρέψουν την εθνική, σε Πατησίων.

Το ραντεβού είναι κανονισμένο για τις 11:00 στην «πλάστιγγα» (τώρα πια τουριστικό περίπτερο Χαϊδαρίου) αναχώρηση 11:20. έγραφε το post.

Έχεις φτάσει στην ώρα σου. Είσαι πρώτος. Παίρνεις ένα καφεδάκι και περιμένεις.

Σκέπτεσαι την διαδρομή: Αθήνα (από παλιά), Λουτράκι , Πίσια , Σχίνο , Αλεποχώρι , Μέγαρα , Αθήνα.

Ενώ απολαμβάνεις τον χειμωνιάτικο ήλιο.

Λατρεύεις τις Αλκυονίδες μέρες. Είναι τόσο φωτεινές. Τόσο γλυκές. Τόσο ζωντανές. Όμορφες!!! Όλα είναι λαμπερά και με ζωηρά χρώματα. Κι η θερμοκρασία τόσο φιλική.

Κι ενώ χάνεσαι ρεμβάζοντας κάτω απ το τρυφερό χάδι του ήλιου, αρχίζουν να καταφτάνουν οι πρώτες μηχανές. Και μόλις βγει το κράνος, είτε αναγνωρίζεις ένα γνωστό πρόσωπο, είτε την αναρώτηση στο βλέμμα. Τώρα αυτός που με κοιτάει. Μ’ εμάς είναι η με τους άλλους;

Γιατί υπάρχουν κι άλλοι. Πολλοί άλλοι. Κάποιοι απ’ τους οποίους θα πάνε Επίδαυρο, Ναύπλιο η όπου αλλού.

Σιγά-Σιγά, ξεχωρίζουν τα γκρουπ καταλαβαίνεις ποιοι είναι οι δικοί σου. Φτιάχνετε κι εσείς το πηγαδάκι σας, συζητώντας για το αν υπάρχουν αλλαγές στην διαδρομή, που θα γίνουν στάσεις, κλπ

Κάποιος καθυστερημένος, τηλεφωνεί. Έρχομαι. Σε 5 λεπτά έφτασα. Μην φύγετε.

Ώρα να ζεστάνουμε τις μηχανές. Αρχίζουν ήχοι από μίζες και κινητήρες να γεμίζουν τον χώρο. Χωρίζονται τα γκρουπ των αργών και των γρήγορων.

Κι οι οδηγοί, χωρίς βιασύνη, χαλαρά, κουμπώνουν τα μπουφάν και βάζουν τα κράνη τους. Αργά. Με μια νωχελική σχολαστικότητα

Επιτέλους, φτάνει κι ο αργοπορημένος. Βάζουμε τα γάντια, ξε-παρκάρουμε, μετριόμαστε και μπαίνουμε στην σειρά. Τελευταία ερώτηση. Έχουμε όλοι βενζίνη; Καταφατικά νεύματα απαντούν ναι. Πρώτη στάση Λουτράκι. Πάμε από παλιά.

Η ομάδα ξεκινάει. Λίγα μόλις μέτρα μετά την πλάστιγγα, η ομάδα, έχει μετατραπεί σε αγέλη.

Οι γρήγοροι χάνονται σχεδόν αμέσως μπροστά. Θα τους συναντήσουμε στο Λουτράκι. Τα δύο τρία άτομα που γνωρίζονται μεταξύ τους, αποτελούν τον πυρήνα που κρατά κοντά μεταξύ τους αυτούς που δεν γνωρίζονται και παν αργά. Ένας νέος (ο πιο αργός) πήγε με τους «γρήγορους» θα τον βρούμε αργότερα (δόξα στον Θεό των κινητών).

Όσο πλησιάζουμε τα διόδια, πυκνώνει η κίνηση. Όμως επειδή ανοίγει ο δρόμος, μπορούμε πια να είμαστε αδιάσπαστα μια γραμμή (δεξιά κοντά στην Λ. Ε. Α. ).

Μπαίνουμε δεξιά στην παράκαμψη, και επιτέλους βρισκόμαστε στην παλιά εθνική Αθηνών – Κορίνθου.

Η ορεινή διαδρομή, μας αποκαλύπτει αμέσως την ομορφιά της. Η φιδίσια λωρίδα, ελίσσετε στην άκρη του βουνού που αγναντεύει από ψηλά τις δαντελωτές ακτές του κορινθιακού κόλπου και τον γαλάζιο ορίζοντα. Τα αλλεπάλληλα «εσάκια» και τις σιδηροδρομικές γραμμές, διαδέχονται τα παραλιακά χωριουδάκια.

Η παλιά εθνική δεν είναι άδεια. Είχαν κι αρκετοί κροκόδειλοι με «ι. χ.» την ίδια ιδέα μ’ εμάς. Παρ’ όλα αυτά, αποφύγαμε το μποτιλιάρισμα της νέας. Διανύοντας δε, μία σαφώς ομορφότερη διαδρομή.

12:30 είμαστε πια στο Λουτράκι. Ο κεντρικός δρόμος είναι σχεδόν απροσπέλαστος από τα συνωστισμένα «κουβαδάκια και τους οδηγούς τους». Μια στάση εκτός προγράμματος, να βγάλουμε ψιλά απ την τράπεζα.

Κατά την διάρκεια της αναμονής, χτυπάει το τηλέφωνο. Είναι οι γρήγοροι. Αφού πήγαν στο σημείο του ραντεβού, κι είδαν ότι δεν υπήρχαν «αργοπορημένα μέλη», λόγω πολυκοσμίας προτίμησαν να επιλέξουν τους «καταρράκτες» για να πιούμε καφέ.

Είναι υπέροχα. Η κίνηση μπροστά στο μαγαζί είναι χαλαρή. Ο πολύς κόσμος, κατευθύνετε προς άλλες κατευθύνσεις ή έχει τελικό προορισμό, το Λουτράκι.

Ευτυχώς. Στην υπόλοιπη διαδρομή, θα είμαστε μόνοι μας.

Οι έχοντες μικρή αυτονομία, πάνε για βενζίνη. Έχουμε αρκετά μεγάλο κομμάτι μπροστά μας χωρίς βενζινάδικο. Δεν υπάρχει λόγος για περιπέτειες. Λόγω του ότι πρέπει να μπουν στον πολτό με τα ακίνητα κάρα μέσα στην πόλη για να βάλουν βενζίνη, υπάρχει μια μικρή καθυστέρηση.

Οι έξι μηχανές που θ’ ακολουθήσουν την διαδρομή μέσα απ τα βουνά, ετοιμάζονται. Οι υπόλοιποι έχουν την γυναίκα που αλείφει με λίπος στο μαστίγιο στο σπίτι, αν αργήσουν για το Κυριακάτικο τραπέζι.

Ξεκινάμε χαλαρά. Ν ανέβουμε το βουνό. Πάμε με 40 – 50 γιατί είναι κρύα τα λάστιχα. Μπαίνουμε στον «σαλίγκαρο» σιγά-σιγά. Με σταθερό ρυθμό, και κοιτώντας τον καθρέπτη μετά από κάθε κλειστή στροφή, (εντάξει. Ακολουθεί ο επόμενος) κινούμαστε στην ελικοειδή διαδρομή.

Μετά από λίγα χιλιόμετρα, έχουμε σταθεροποιηθεί στα 60. Το αγροτικό τοπίο εναλλάσσετε με το δασικό, ενώ σε αρκετά σημεία απολαμβάνουμε την πανοραμική άποψη της φύσης του νομού Κορινθίας.

Οδηγώντας, παρατηρούμε το τοπίο και τις λεπτομέρειες του. Ένα δέντρο με παράξενο σχήμα, ένα πουλί που πετάει, ένα λοφάκι, ζούμε την διαδρομή. Της δίνουμε τον χρόνο να μας γεμίσει.

Ενώ για τον δρόμο που βρισκόμαστε δεν πηγαίνουμε αργά.

Μπορεί ναι μεν. Στα ανοιχτά κομμάτια να πηγαίνουμε με 60 ενώ θα μπορούσαμε άνετα να πάμε με 80 η 100, «μπαίνουμε» όμως επίσης με 60 σε στροφές που ο μέσος οδηγός μπαίνει με 40 η ακόμα και 20.

(Αυτό δεν συμβαίνει γιατί είμαστε οδηγάρες, ούτε γιατί είμαστε ριψοκίνδυνοι.

Συμβαίνει γιατί πηγαίνοντας με σταθερή ταχύτητα μέσα στα όρια που επιτρέπει ο κατασκευαστής του δρόμου, έχεις την δυνατότητα να εκτιμήσεις και να επεξεργαστείς τα δεδομένα, να επιλέξεις τις γραμμές που απαιτεί η στροφή, και να μπεις χωρίς καν να χρειαστεί να πατήσεις φρένο.

Αυτός είναι και ο πλέων ασφαλής τρόπος που γνωρίζω, για να βελτιώσει κανείς την οδηγική του ικανότητα.

Το να «διαβάζεις» έναν δρόμο και να επιλέγεις την σωστή μέση ωριαία ταχύτητα που χρειάζεται, ώστε να τον διανύεις χωρίς να καταπονείς το όχημα σου και χωρίς να θέτεις εαυτόν σε κίνδυνο ή να πηγαίνεις αργά, είναι αυτό που σε κάνει στην πραγματικότητα γρήγορο και καλό οδηγό τελικά.

Άλλωστε, τις δοκιμές δεν τις κάνεις παρέα με αγνώστους, τις κάνεις το πολύ μ έναν φίλο –ποτέ μόνος- που ξέρεις πόσο μπορεί ν ακολουθήσει και που. Η στην πίστα!!!

Όταν πάμε βόλτα, (ιδιαίτερα με κόσμο), πάμε να περάσουμε καλά. Δεν κάνουμε αυτοσχέδια track day κι αγώνες.

Άλλωστε, όσο γρήγοροι και να είμαστε, είμαστε μέτριοι. Οι γρήγοροι οδηγοί, βρίσκονται στην πίστα. Και καταξιώνονται μέσα σ αυτήν.)

Αφού λοιπόν περάσουμε τα Πίσια, Σημείωση. Μπαίνοντας στο χωριό, βλέπουμε μπροστά μας ένα απαγορευτικό κι ένα εκκλησάκι. Το αντιμετοπίζουμε σαν πλατεία. Ακολουθούμε «υποχρεωτική κυκλική πορεία, και παρακάμπτοντας το απαγορευτικό σήμα χωρίς να το παραβιάσουμε, βρισκόμαστε και πάλι στην πορεία μας. Αν πάμε δεξιά θα βγούμε σε ταβέρνα.

Ακολουθεί ένα από τα πιο αργά κομμάτια της διαδρομής. Συνεχείς στροφές γλύφουν την πλαγιά, κι εμποδίζουν το να δεις όλους όσους ακολουθούν.

Στο πρώτο ίσιωμα, στάση για ανασύνταξη. Να μας προλάβουν οι αργοί. Κάνουμε κι ένα τσιγαράκι.

Τελικά καλά θα είχα κάνει να πάρω μαζί μου και camera

Πάντα υπάρχει χρόνος για μια καλή φωτογραφία.

Άλλη φορά θα την έχω μαζί μου ακόμα κι αν δεν την χρησιμοποιήσω καθόλου.

Η 50 περίπου χιλιομέτρων διαδρομή, αφού κατέβουμε απ’ το βουνο, συνεχίζετε παραλιακά. Πέρνάει από την πανέμορφη Μαυρολίμνη , καταλήγοντας στο Αλεποχώρι.

Τα δύο καλύτερα πράγματα στον κόσμο, μετά την βόλτα, είναι ένα καλό ταβερνάκι, με καλό κρασί και φαγητό.

Στην προκειμένη κάτσαμε στο «Αίγειρα». Κι αν και περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, εγώ ικανοποιημένος έμεινα. Καλό φαγητό και ψημένο σωστά.

Αν και το σύνηθες είναι σ αυτά τα μέρη να τιμάμε τα δώρα της θάλασσας, προτιμήσαμε τα παϊδάκια. Ζουμερά και ψημένα σωστά, με τα αναμενόμενα παρελκόμενα. (πατάτες, σαλατικά κλπ).

Ικανοποιημένους είδα και τους συνδαιτυμόνες.

Μεταξύ κράσου και μεζέ, η ώρα κυλάει ευχάριστα με χαλαρή συζήτηση κι έχει πάει αισίως σχεδόν έξι.

Ώρα να φεύγουμε σιγά-σιγά.

Τώρα πια δεν χρειάζονται συνεννοήσεις, ξέρουμε προς τα πού πάμε και πως.

Παίρνουμε ο καθένας την θέση του, ακολουθούμε την παραλία, και στην μοναδική διασταύρωση, κάνουμε δεξιά προς Μέγαρα.

Ο δρόμος μας βγάζει και πάλι στην παλιά εθνική οδό, Αθηνών – Κορίνθου, όπου στρίβουμε αριστερά προς Αθήνα.

Στα διυλιστήρια, αντί να κάνουμε δεξιά για να περάσουμε μέσα απ’ την Ελευσίνα, προτιμάμε να πάμε ευθεία και να βγούμε ακριβώς μετά τα διόδια λίγο πριν την είσοδο στην Αττική οδό.

Εδώ πια, σταματάμε δεξιά, ενώ η τελευταία ακτίνα του ήλιου σβήνει, χαιρετιόμαστε γνωρίζοντας πως σύντομα θα ξαναβρεθούμε και θα απολαύσουμε μια άλλη βόλτα, σε μια διαφορετική, εξίσου όμως όμορφη διαδρομή.

Η συμπαγής γραμμή από τις μηχανές που κινούνταν σε σειρά, σβήνει σαν να μην υπήρξε.

Κι ο καθένας μόνος, γεμάτος από τις εικόνες και τα συναισθήματα που γέμισαν την μέρα του, γυρνάει και πάλι στους ατομικούς του ρυθμούς. έχοντας εγκαινιάσει την γνωριμία και μοιραστεί, την ομορφιά της φύσης και της μηχανής, με τους καινούριους του φίλους

2009-01-20T15:17:00.000-08:00

Σαν βγεις στον πηγαιμό για το Λουτράκι, να εύχεσαι να είναι βατός του πηγαιμού ο δρόμος.

Τους Ι.Χ.-δες και τα διόδια να τα φοβάσαι. Ώρες πολλές ακίνητο στην εθνική. Μπορεί να σε κρατήσουν.

Γι αυτό να πας από παλιά!!!.

Έχεις φτάσει στην ώρα σου. Είσαι πρώτος. Παίρνεις ένα καφεδάκι και περιμένεις.

Σκέπτεσαι την διαδρομή: Αθήνα (από παλιά), Λουτράκι , Πίσια , Σχίνο , Αλεποχώρι , Μέγαρα , Αθήνα.

Ενώ απολαμβάνεις τον χειμωνιάτικο ήλιο.

Γιατί υπάρχουν κι άλλοι. Πολλοί άλλοι. Κάποιοι απ’ τους οποίους θα πάνε Επίδαυρο, Ναύπλιο η όπου αλλού.

Κάποιος καθυστερημένος, τηλεφωνεί. Έρχομαι. Σε 5 λεπτά έφτασα. Μην φύγετε.

Η ομάδα ξεκινάει. Λίγα μόλις μέτρα μετά την πλάστιγγα, η ομάδα, έχει μετατραπεί σε αγέλη.

Μπαίνουμε δεξιά στην παράκαμψη, και επιτέλους βρισκόμαστε στην παλιά εθνική Αθηνών – Κορίνθου.

Ευτυχώς. Στην υπόλοιπη διαδρομή, θα είμαστε μόνοι μας.

Ενώ για τον δρόμο που βρισκόμαστε δεν πηγαίνουμε αργά.

(Αυτό δεν συμβαίνει γιατί είμαστε οδηγάρες, ούτε γιατί είμαστε ριψοκίνδυνοι.

Αυτός είναι και ο πλέων ασφαλής τρόπος που γνωρίζω, για να βελτιώσει κανείς την οδηγική του ικανότητα.

Όταν πάμε βόλτα, (ιδιαίτερα με κόσμο), πάμε να περάσουμε καλά. Δεν κάνουμε αυτοσχέδια track day κι αγώνες.

Στο πρώτο ίσιωμα, στάση για ανασύνταξη. Να μας προλάβουν οι αργοί. Κάνουμε κι ένα τσιγαράκι.

Τελικά καλά θα είχα κάνει να πάρω μαζί μου και camera

Πάντα υπάρχει χρόνος για μια καλή φωτογραφία.

Άλλη φορά θα την έχω μαζί μου ακόμα κι αν δεν την χρησιμοποιήσω καθόλου.

Τα δύο καλύτερα πράγματα στον κόσμο, μετά την βόλτα, είναι ένα καλό ταβερνάκι, με καλό κρασί και φαγητό.

Ικανοποιημένους είδα και τους συνδαιτυμόνες.

Μεταξύ κράσου και μεζέ, η ώρα κυλάει ευχάριστα με χαλαρή συζήτηση κι έχει πάει αισίως σχεδόν έξι.

Ώρα να φεύγουμε σιγά-σιγά.

Τώρα πια δεν χρειάζονται συνεννοήσεις, ξέρουμε προς τα πού πάμε και πως.

Ο δρόμος μας βγάζει και πάλι στην παλιά εθνική οδό, Αθηνών – Κορίνθου, όπου στρίβουμε αριστερά προς Αθήνα.

Η συμπαγής γραμμή από τις μηχανές που κινούνταν σε σειρά, σβήνει σαν να μην υπήρξε.

Την Πρωτοχρονιά !!!

2009-01-03T06:47:00.000-08:00

Είναι σαφές ότι αυτές οι μέρες, είναι ας το πούμε οικογενειακές.

Κι ότι όσοι μοτοσικλετιστές έχουν δημιουργήσει οικογένεια, «απατούν» τις αγαπημένες τους για χάρη της συζύγου και των παιδιών τους.

Αν και περί ορέξεως κολοκυθόπιτα όμως, για τους άλλους, τους μπάκουρους, δεν βρίσκω καμία δικαιολογία.

Υπάρχει αλήθεια καλύτερος τρόπος να μπει η χρονιά απ’ ότι ένα ταξιδάκι;

Να λοιπόν πως περνάει την πρωτοχρονιά του ένας τύπος σαν εμένα.

Κατ’ αρχήν, κοιμάαααατε όλη την ημέρα της παραμονής για να έχει κουράγια.

Ξυπνάει κατά τις 22:00 κάνει το μπανάκι του, φοράει τα αρωματάκια του, τα αδιάβροχα cordura ρουχαλάκια του, καβαλάει την αγαπημένη του, και κατά τις 23:30 βρίσκετε στο pit stop café ή σε κάποιο ανάλογο στέκι μαζί με άλλους τρελούς σαν αυτόν.

Πίνει τα ποτάκια του συνοδευόμενα από σουβλάκια και λουκάνικα που κερνάει το κατάστημα (γιατί οδηγάμε κι όλας. Μην μας κόψει το ποτό). Ακούγοντας rock και βλέποντας επιδείξεις δεξιοτεχνίας και αγώνες στην οθόνη, συζητώντας για ταξίδια που έκανε ή θα κάνει με τους υπόλοιπους τρελούς, ή…

Παίζει κανένα μπιλιαρδάκι αντί για χαρτιά,

Στέλνει ευχές μέσω internet σε φίλους από άλλες πόλεις ή χώρες που γνώρισε σε προηγούμενα ταξίδια.

Αφού περάσει η Δευτέρα πρωινή, κι έχει δει όσους ήταν να δει, έχει ευχηθεί σ’ όσους ήταν να ευχηθεί, έχοντας πιει τα όχι πάνω από δύο ποτάκια του που τα συνόδευσε με αρκετό φαγητό, ξεκινάει.

Φοράει κράνος, γάντια, ισοθερμικά και αδιάβροχα, και βγαίνει στον πηγαιμό για εθνική.

Είναι χειμώνας άρα μπορεί στο δρόμο του να βρεθεί πάγος. Γι αυτό δεν τρέχει. Ούτε κάνει ταρζανιές. Οδηγεί σταθερά κι αν βρει ομίχλη πάει ακόμα πιο αργά

Όταν φτάσει κοντά στον προορισμό του, αν είναι ακόμα νύχτα σταματάει σ έναν σταθμό της εθνικής, βάζει βενζίνη, ξεκουράζεται και πίνει καφεδάκι περιμένοντας να ξημερώσει. Γιατί δεν μπαίνουμε ποτέ σε ορεινό δρόμο τα ξημερώματα μιας χειμωνιάτικης νύχτας. Αν βρούμε πάγο θα μας πάρει αρκετή ώρα να καταλάβουμε ότι πέσαμε. Αν κι όταν ντο πάρουμε είδηση θα ξέρουμε γιατί.!!!

Με το πρώτο φως του ήλιου λοιπόν αφήνουμε την άνεση της εθνικής και βγαίνουμε στον πηγαιμό για την Αράχωβα. Να δούμε και λίγο χιόνι.

Ποτέ βέβαια με πάνω από πενήντα στο κοντέρ. Είπαμε να κάνουμε βόλτα όχι να σκοτωθούμε.

Απολαμβάνουμε την ανατολή, την πρωινή ομίχλη,

Κι αφού πιούμε έναν ζεστό καφέ ώσπου ν’ ανέβει λίγο ο ήλιος να λιώσουν οι πάγοι και να πιάσουν δουλειά τα greader και να καθαρίσει ο δρόμος, ξεκινάμε για το χιονοδρομικό.

Φυσικά πάμε ως εκεί που μας επιτρέπει ο δρόμος.

Καλό είναι να έχει και εσωτερική ζελατίνα το κράνος μας γιατί η αντανάκλαση στο χιόνι κάνει δυνατό τον ήλιο και μας τυφλώνει.

Καμιά φωτογραφία δεν μπορεί να περιγράψει την αίσθηση που έχεις όταν βρεθείς με μηχανή σ’ ένα τέτοιο τοπίο.

Πραγματικά αισθάνεσαι ότι σ’ αγαπάει ο Θεός και γι’ αυτό σου ‘δωσε την χαρά να το ζήσεις.

Σε τέτοιο δρόμο όμως οι ενδεδειγμένες ταχύτητες είναι από 50klm και κάτω.
Ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να ενεδρεύει ο πάγος

Από Αράχωβα φυσικά δεν γυρνάμε πίσω,… μέσω Δελφών πάμε προς Αμφίκλεια κάνουμε ένα πέρασμα από Μπράλο, κι αντί να πάμε Λαμία, γυρνάμε προς Αθήνα.
Μεσημεράκι πια, έχει αρχίσει να κάνει λίγη πείνα, δρόμο έχουμε μπροστά μας, πιο καλύτερο μέρος για να φάμε κάτι ελαφρύ από τις Λιβανάτες;

Μια ήσυχη φωτεινή μέρα, με λαμπερό και δροσερό ήλιο,
Πάντα υπάρχει κάτι ανοιχτό.

Για έναν καφέ. Ένα τοστάκι. Μια ματιά στην πρώτη εφημερίδα του χρόνου.

Ε! κι αφού ξεκουραστούμε, ο καιρός καλός, ο δρόμος καλός, βάζουμε 130 – 150 στο κοντέρ, και σε καμιά δυο ωρίτσες είμαστε Αθήνα.

Καλή μοτοσικλετιστική χρονιά, γεμάτη όμορφα ταξίδια με πολλά χιλιόμετρα και πάντα όρθιοι παιδιά.

530 klm βόλτα είναι μια καλή αρχή για την χρονιά. Δεν νομίζετε;;;

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ DRENT

2008-12-09T08:02:00.000-08:00

Αν και ο χαρακτήρας αυτής της σελίδας δεν έχει καμία σχέση με πολιτικές τοποθετήσεις αποφάσισα να υπερβώ τα εσκαμμένα και να αφιερώσω ένα post στο (αχ και να ήταν τελευταίο) πρόσφατα αδικοχαμένο παιδί από σφαίρα ένστολου.

Τον Αλέξανδρο!!! Έτσι για να του πω κι εγώ με τον τρόπο μου καλό ταξίδι!!!

Το παρακάτω κείμενο είχα δημοσιεύσει σε blog που διατηρούσα πριν από δύο περίπου χρόνια. Σε προηγούμενο επεισόδιο με εξοστρακισμένο βλήμα. Με λύπη μου διαπιστώνω ότι τα λόγια μου ήταν προφητικά. Τότε το θύμα ήταν ένας τσιγγάνος.

Το παραθέτω όπως γράφτηκε τότε.

Θέλουμε να αστυνομοκρατήσουμε τη χώρα πως θα το επιτύχουμε;

Αναρωτήθηκαν οι ιθύνοντες

θα βάλουμε κλεφτρόνια μειονοτικών πληθυσμών να πέσουν πάνω σε σφαίρες ανεκπαίδευτων αστυνομικών

Απάντησαν οι σύμβουλοι

Έτσι κι έγινε.

Ο νεκρός είναι Αθίγγανος, Αλβανός, Πακιστανός, τοξικομανής, άνεργος, τεράστια η λίστα.
Το αποτέλεσμα όμως για άλλη μια φορά είναι ο πολίτης να φοβάται. Να σταματά στα μπλόκα, σκεπτόμενος ότι δεν αξίζει τον κόπο να προσπαθήσει να ξεφύγει. Κινδυνεύει η ζωή του.

Γιατί μειονότητα;

Μα γιατί δεν είναι δικός μας. Είναι απ τους πολίτες Βήτα κατηγορίας. Τους άλλους.
Γι αυτούς δε θα γκρινιάξει κανείς. Ποιος θα πάρει σοβαρά μια γύφτισα που κλαίει για το παιδί της; Για τον πολύ τον κόσμο οι τσιγγάνοι μεταφράζονται σε πρόβλημα. Σε βάρος.

Από κει αρχίζουμε για να συνηθίζει ο κόσμος τη βία και να μην αντιδρά. Μετά θα έρθει η σειρά των Άλφα κατηγορίας πολιτών.

Είναι η συνταγή που εφάρμοσε ο Χίτλερ και είναι επαρκώς δοκιμασμένη.

Άλλωστε οι αστυνομικοί πάντα αμύνονται και δεν είναι αρκετά εκπαιδευμένοι.
Οι παραβάτες φταιν που πανικοβάλλονται και παν και πέφτουν πάνω στις σφαίρες των αστυνομικών.

στα Χανιά

2008-11-20T21:18:00.000-08:00

05:30 ακριβώς αφήνουμε το πλοίο. βγαίνουμε απ’ το λιμάνι, και πάμε προς Χανιά.
Μετά τη διασταύρωση για αεροδρόμιο συναντάμε έργα. Ένα βέλος κατεύθυνσης μας δείχνει υποχρεωτική πορεία αριστερά. Αν το αγνοήσουμε, θ’ ανακαλύψουμε πιο κάτω ότι ο δρόμος κόβετε.

Δε γνωρίζω βέβαια για πόσο θα γίνετε ανά-κατασκευή στο δρόμο, για σήμερα όμως αυτή η πραγματικότητα ισχύει.

Είτε στρίψαμε αμέσως λοιπόν είτε γυρίσαμε πίσω, στην πινακίδα που λέει προς Κίσσαμο κάνουμε δεξιά και βρισκόμαστε στην «εθνική». Στον κεντρικό δρόμο Ηρακλείου – Χανίων. Εννοείτε ότι η επόμενη στροφή μας είναι στην πινακίδα προς Χανιά.

Ακολουθώντας το δρόμο χωρίς πλέων να στρίψουμε πουθενά βρισκόμαστε μέσα στην πόλη. Για την ακρίβεια στην κεντρική αγορά.

Εδώ κάνουμε την πρώτη μας στάση. Μπαίνουμε μέσα στην αγορά κι απολαμβάνουμε από πατσά (για όσους τον προτιμάν), μέχρι ψαρόσουπα και βραστό. Στρώνει το στομάχι μετά το ταξίδι.

Αφού χορτάσουμε και κάνουμε το τσιγαράκι μας, τι κάνουμε; Όχι δεν καβαλάμε τις μηχανές. Πεταγόμαστε απέναντι από τα Κ.Τ.Ε.Λ. στον Ιορδάνη για μπουγάτσα. (πάει ένα γλυκάκι μετά το φαγητό).

Επόμενη στάση μας, εφ’ όσων προμηθεύσαμε τον οργανισμό με όλα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά, (από πρωτεΐνη μέχρι γλυκόζη), είναι το ξενοδοχείο.

Αν δεν έχετε κανονίσει το που θα μείνετε, ετοιμαστείτε για περιπέτεια.
Αν και τα Χανιά είναι πλήρη καταλυμάτων, την ώρα που φτάνει το πλοίο δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές. Οι ιδιοκτήτες των ενοικιαζόμενων δωματίων, κοιμούνται βαριά εκείνη την ώρα.

Μοιραία λοιπόν καταλήγετε σε ξενοδοχείο. Η φτηνότερη πρόταση που είχα είχε κόστος 40€. Ενώ αν σας ενδιαφέρει η θέα, δε μπορείτε να υπολογίζετε κάτω από 60€

Αφού ξεκουραστήκατε, καλό είναι να πιείτε ένα καφεδάκι στο λιμάνι. Να δείτε και τον φάρο.
Ενώ αν έχετε όρεξη για βόλτα, πεταχτείτε ως τους τάφους των Βενιζέλων,
αράξτε στην OSTRIA να απολάυσετε τη θέα και να φάτε γλυκάκι.

Τα Χανιά έχουν αρκετά mast. Ο Βάμος, το οροπέδιο του Ομαλού, η Παλιόχωρα, το Ελαφονήσι, τα Φαλάσσαρνα, ο Θέρισσος, είναι μόνο μερικά απ’ τα μέρη που αξίζει να πάει κανείς. Το νου σας όμως. Αν βρέχει η φυσάει μη βγείτε απ’ την πόλη.
Οι δρόμοι της Κρήτης, εκτός από τα ευγενή κατοικίδια που φιλοξενεί στους δρόμους της, (δίποδα και τετράποδα), έχει κι ένα χαρακτηριστικό που αυθαίρετα ονομάζω «μεικτό οδόστρωμα». Στην έξοδο οποιασδήποτε στροφής, μπορεί να σε περιμένουν από άμμος και χαλίκια, μέχρι βράχοι.!!! Χαρακτηριστικό που καθιστά όσους δεν ανήκουν στην πρώτη κατηγορία, (τα δίποδα κατοικίδια),πολύ μα πολύ, καλούς οδηγούς.

Μέσα στην πόλη υπάρχουν επίσης αρκετά μέρη που αξίζει να επισκεφτεί κάποιος.
Αρχίζοντας φυσικά από την παλιά πόλη (εβραϊκή συνοικία), την αγορά, το κουμ καπί, τον ζωολογικό κήπο με τα κρι-κρι, το γερμανικό νεκροταφείο, τους τάφους των Βενιζέλων, επίσης είναι μόνο λίγα απ’ όσα υπάρχουν που αξίζει να δει κανείς.

Οι Χανιώτες που συνάντησα πραγματικά δίνουν μαθήματα πολιτισμού, φιλοσοφίας και φιλοξενίας και νομίζω ότι σ’ όποιο μπαράκι ή ταβέρνα και να πάτε τέτοια εποχή, θα σας συμβούν τα καλύτερα.

Ότι εντυπώσεις κι αν αποκομίσατε απ’ τα Χανιά, αν δεν επισκεφτήκατε τα ορεινά χωριά τους, Κρήτη δε γνωρίσατε. (Αν κι αυτό υποψιάζομαι ότι ισχύει για όλους τους νομούς της Κρήτης. Αρκεί να γνωρίζει κανείς τι πάει να πει σεβασμός. Και να ‘χει όρεξη ν ανέβει στα βουνά. Για να ερωτευτεί για πάντα αυτόν τον ευλογημένο παράξενο τόπο και τους ανθρώπους του.

http://kokomilko.net

Μια Βόλτα στην Κρήτη

2008-11-14T16:31:00.000-08:00

Όταν λέμε Κρήτη, είναι απαραίτητο να ορίσουμε για ποιο νομό μιλάμε.

Γιατί μπορεί γεωγραφικά η Κρήτη να ορίζετε ως νησί, στην πραγματικότητα όμως άνετα θα μπορούσε να οριστεί ως κράτος.

Είναι τέτοια η έκταση της και η κατανομή των εδαφών της, που πραγματικά είναι αδύνατο να ισχυριστεί κάποιος με σοβαρότητα ότι έχει γυρίσει την Κρήτη, αν δεν έχει διαθέσει τουλάχιστον (κι αυτό είναι οριακό) ένα μήνα για να περιηγηθεί στον κάθε νομό της.

Μοιραία λοιπόν αυτό το post θα λειτουργήσει ως εισαγωγή σε μια ενότητα τεσσάρων τουλάχιστον δημοσιεύσεων (μία για κάθε νομό) που περιληπτικά θα αναφέρουν τις εμπειρίες αυτής της βόλτας

Αν και η βόλτα μας στην Κρήτη θα αρχίσει από Χανιά, όταν μιλάμε για νησί, το ταξίδι αρχίζει απ’ το λιμάνι.

Βρισκόμενοι στην εθνική οδό, βγαίνουμε στην έξοδο που λέει Πειραιάς. Κι ακολουθούμε τις ταμπέλες που λένε Λιμάνι. Όταν φτάσουμε σ’ αυτό, κάνουμε δεξιά για περίπου 1,5 χιλιόμετρο, ώσπου βλέπουμε την είσοδο: « GATE: E3 » και μια μεγάλη ταμπέλα που γράφει « Α.Ν.Ε.Κ. » Σ’ αυτό το σημείο μπαίνουμε στο λιμάνι.

Αν όλα αυτά τα κάνουμε πριν τις 21:00, όταν φύγει το πλοίο θα είμαστε μέσα.

Το πλοίο που πέτυχα σ’ αυτή τη βόλτα ήταν το « F/B ELYROS » Ένα πλοίο που ομολογώ, μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.

Κατ’ αρχήν, δε χρειάστηκε να δέσω την μηχανή. Ποτέ ως τώρα σε ταξίδι με πλοίο δεν είχα την τύχη ν’ αποφύγω αυτή την αγγαρεία.

Δεύτερο, δεν μου βγήκε η γλώσσα ν ανεβαίνω σκάλες. Ήταν μηχανικές, κυλιόμενες.

Τρίτο, παρά τα 2000 άτομα που ήταν στο πλοίο, είχα χώρο να κάτσω και μπορούσα να κινηθώ στο πλοίο χωρίς στριμώγματα και διαπληκτισμούς. Ανάμεσα σε καπνίζοντες και μη.

Το βραδινό μου φαγητό μαζί με τη σαλάτα το ψωμί κι ένα μπουκάλι μεγάλο νερό, κόστισε 15€.

Και σαν κερασάκι στην τούρτα, όταν ανακάλυψα (με τρόμο) ότι ξέχασα την αντιβίωση στο σπίτι, (πικραμένος από εμπειρίες του παρελθόντος) συνάντησα παρά την ποσότητα του κόσμου χαμογελαστά πρόσωπα, ευσυνείδητο γιατρό, και τη χαρά να μου χορηγηθεί η αντιβίωση μου, ώστε να μη διακόψω θεραπεία μου.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, είπα χαλάλι στα 99€ που έδωσα για τα μετ’ επιστροφής εισιτήρια που έβγαλα για μένα και τη μηχανή.

Μοναδικό μελανό σημείο, του πλου, ήταν ότι δε μπορεί κανείς να κοιμηθεί στο σαλόνι πριν τις 1:30, που μάλλον πάει για ύπνο ο άνθρωπος που πληρώνετε για να ξυπνάει τον κόσμο, λέγοντας.
-Παρακαλώ κατεβάστε τα πόδια σας απ’ τον καναπέ.
Τον είδα να το κάνει σε αρκετό κόσμο.

Μια βόλτα στη Βουλγαρία

2008-11-04T07:11:00.000-08:00

Αν βρεθεί κανείς προς Σέρρες, «Τας Σέρας» όπως λεν’ οι ντόπιοι, είναι τουλάχιστον αβλεψία, να μην πιει ένα καφεδάκι πέρα από τα σύνορα.
Κατ αρχήν η γενική κατεύθυνση, (οι ταμπέλες που ακολουθούμε δηλαδή) από τις Σέρρες, είναι προς: Σιδηρόκαστρο – Προμαχώνα.
Προβολή μεγαλύτερου χάρτη
Ακολουθούμε μια σε γενικές γραμμές άνετη διαδρομή, επειδή όμως σε μερικά κομμάτια υπάρχουν εκπλήξεις, (στενές παρακάμψεις γεμάτες στροφές σε υπό κατασκευή δρόμο), έχουμε το νου μας και αποφεύγουμε τις μαγκιές. Μια ταχύτητα 120 ως 140 klm νομίζω ότι είναι η ενδεδειγμένη. Από την άποψη ότι δε θα μας ξαφνιάσει καμιά παράκαμψη και δε θα χρειαστεί να πατήσουμε φρένο, παρά μόνο στα σύνορα.
Τα τοπία που περνάμε είναι υπέροχα γεμάτα νερό και πράσινο. Τα σπίτια που φαίνονται εγκαταλειμμένα, κοντά στο Σιδηρόκαστρο, είναι κατοικημένα χωριά.
Αν αντιμετωπίζετε τεχνικά κολλήματα του τύπου: έλλειψη διπλώματος οδήγησης, ασφάλειας, η ακόμα και κράνους. Χαλαρώστε. Το μόνο που χρειάζεται κανείς για να περάσει απ την άλλη μεριά, είναι η ταυτότητά του. Μάλιστα αν έχει κάποιος την παλιά, (μόνο στα ελληνικά), ο Βούλγαρος συνοριο-φύλακας, θα τον νουθετήσει λέγοντας: -τελευταία φορά να μην ξαναγίνει….
Φυσικά αν τελικά εμπλακεί κάποιος σε ατύχημα εκτός συνόρων και δεν έχει έστω την πράσινη κάρτα της ασφάλειας μαζί του, βοήθεια του....

Το πρώτο που βλέπει κανείς περνώντας τα σύνορα αν κοιτάξει αριστερά, είναι το “Casino.” Ενώ γύρω - γύρω υπάρχουν μαγαζάκια με πατσά, και πάγκοι με αναμνηστικά.

Αφού διανύσει κανείς περίπου 12 klm στον δύο ρευμάτων και δύο λωρίδων κεντρικό δρόμο, (μια λωρίδα ανά κατεύθυνση) βλέπει την ταμπέλα που λέει προς Petrichi.
Γραμμένη όπως όλες οι ταμπέλες από εδώ και μπρος, σε κυριλλικούς και λατινικούς χαρακτήρες.
Αν και περνάει κανείς υπέροχα τοπία μέχρι εκεί, σας προτείνω να το αγνοήσετε.
Πρόκειται για μία μάλλον βιομηχανική πόλη, γκρίζα, με ανθρώπους που δε πολύ-γουστάρουν τις συναλλαγές σε ευρώ.

Σημείωση: δε χρειάζεται να γυρίσετε πίσω για να βγείτε πάλι στον κεντρικό. Συνεχίζετε ρωτώντας χρησιμοποιώντας τη νοηματική και τη μαγική λέξη. Sadanski.
Το νου σας στη διασταύρωση για τον κεντρικό δεν υπάρχει ταμπέλα. Χρησιμοποιείστε το GPS η τη μέθοδο ερώτησης που σας πρότεινα.

Αφού βγείτε πάλι στον κεντρικό, και διανύσετε άλλα 10 klm, συναντάτε την προαναφερθείσα πόλη. Το Sadanski.
Πρόκειται για μια πόλη, που όλοι καταλαβαίνουν Ελληνικά. Είτε το παραδέχονται είτε όχι.

Αν και η είσοδος της πόλης προδίδει το παρελθών της, με τις τεράστιες για τα δεδομένα μας πολυκατοικίες, είναι μια πόλη γεμάτη χαρούμενα χρώματα, αρχιτεκτονικούς νεοτερισμούς και πράσινο.

O κεντρικός δρόμος μας βγάζει κατ ευθείαν στο πεζοδρομημένο εμπορικό – τουριστικό κέντρο της πόλης.

Επιβεβλημένο θεωρώ το να αφήσετε τη μηχανή στο parking πριν ξεπεζέψετε.
Μιλάμε για ένα κόστος της τάξης του 1 -1,5 € που διασφαλίζει ότι θα έχετε τη μηχανή σας να γυρίσετε.

Αν για πλάκα κάνετε το πείραμα να την αφήσετε σε τυχαίο σημείο, σταθείτε λίγα μέτρα πιο πέρα και χρονομετρήστε σε πόσα λεπτά θα έχει μαζευτεί η παρέα με τους περίεργους που θα συζητάει κοιτώντας τη μηχανή με λάγνα βλέμματα.

Μην ανησυχείτε για το πώς θα βρείτε το parking χαλαρώστε.
Με το που θα φτάσετε στο εμπορικό κέντρο, θα σας πλησιάσουν παιδιά ηλικίας 8 ως 14 ετών που σε άπταιστα Ελληνικά με το αντίτιμο των 50 λεπτών η ενός ευρώ ευχαρίστως θα σας καθοδηγήσουν.

Μάλιστα απ’ ότι κατάλαβα, εκτελούν γενικότερα χρέη ξεναγού αν το επιθυμείτε. (Με το αζημίωτο φυσικά).

Σ αυτή την κεντρική πλατεία, αυτής της τουριστικής περιοχής, ο φραπέ κοστίζει 1€ ένα πακέτο τσιγάρα γύρω στο 1.30€ ένα πιάτο φαγητό, 3-4€ (Βέβαια περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, όμως δε σας προτείνω την τοπική κουζίνα) 3 στα 3 πιάτα τα δοκίμασα και τα άφησα. Το δίκλινο δωμάτιο στο πρώτης κατηγορίας ξενοδοχείο που υπάρχει στην πλατεία με parking και πισίνα, κοστίζει 50 €

Η ισοτιμία χοντρικά είναι 2 λεβα=1 ευρώ το νου σας όμως γιατί οι άνθρωποι εκεί είναι τσακάλια. Μπορείς άνετα να πληρώσεις 2.5€ Κάτι που κάνει 2.5 λέβα όπως τα τσιγάρα π.χ. Ενώ το "εμπορικό κέντρο" δεν το προτείνω για ψώνια, αν γυρίσει κανείς την πόλη, θα βρει μαγαζιά με καλές τιμές.
Η κατάσταση γενικώς μοιάζει με την Ελλάδα τη δεκαετία του 80, με τους Έλληνες στο ρόλο των Αμερικάνων, και το ευρώ στο ρόλο του δολαρίου.

Κατά τα άλλα η πόλη υπόσχετε έντονη νυχτερινή ζωή, την οποία όμως θα εξερευνήσω σε μελλοντική βόλτα.

Ως τότε, καλά χιλιόμετρα στις ρόδες μας.

Απ τα Χασιά ως τα Λουκίσια

2008-10-14T14:13:00.001-07:00

Σημερα η βολτα μας ακολουθει την εξης διαδρομη:
1_ Κατω Πατησια - Χασια - (Φυλη). Part 1 Part 2

Ενα μερος που αφ' ενος αποτελει πυλη προς τα Δερβενοχωρια, την Ελευσινα και τη Θηβα αφ' ετερου αποτελει απο μονο του γνωστο στεκι των καλοφαγαδων (χασαποταβερνες). Επισης περναει κανεις απ τη Χασια για να παει στην πηγη και στο φρουριο της Φυλης (φρουριο του θρασυβουλου) , το μοναστηρι του Αγιου Κυπριανου, και το γνωστο μοναστηρι της Κοιμησεως της Θεοτοκου (Mονη Kλειστων).
2_ Χασια - Στεφανη.

Το χωριο Στεφανι, εκτος απο κοψιδια, εχει να μας προσφερει και τον τροπο να παμε Ελευσινα, μεσα απο μια πανεμορφη και υσηχη διαδρομη.

3_ Στεφανι - Δαφνη.

Σημειωση: στη Δαφνη απλως ακολουθουμε το δρομο και αγνοουμε τις ταμπελες που λεν δεξια, γιατι οπως θα δειτε μας οδηγουν σε αγροτικους δρομους που οπως θα δειτε δε βγαζουν πουθενα.

4_ Δαφνη - Αγροτικη διαδρομη.
Μια απ τις αγροτικες διαδρομες που καταληγει κανεις να κανει, αν στριψει δεξια στη Δαφνη, ακολουθοντας την ταμπελα που λεει δεξια: Νεοχωρακι Ερυθρες.

5_ Και να τι συμβαινει σ ενα Fuduro

Απο παλια εθνικη οδο Aθηνων Θηβων, περναμε μεσα απ τη θηβα, και παμε ως το Μουρικι.
Ενα σταυροδρομι που μας οδηγει σε αρκετα μερη οπως π.χ. η Χαλκιδα.

8_ Μoυρικι - Λουκισια
Μια μαγευτικη διαδρομη που ξεκιναει απ το Μουρικι, περναει διπλα απο δυο λιμνες, (η μια η Υλικη), και παει στα Λουκισια. Αν συνεχισει κανεις καταληγει στον Ιπποκαμπο (Αλυκες), και τελικα Χαλκιδα - Ευβοια.

Λουκισια - Θηβα. Η προηγουμενη διαδρομη αναποδα για να καταγραψω τις λιμνες με προδωσε ομως ο ηλιος.