Μια Βόλτα πολυήμερη στην Ιταλία

Η βόλτα μας, ξεκινάει την Πέμπτη 29/01/09 απ’ την Ηγουμενίτσα, στις 23:00. Που θα βρούμε τα υπόλοιπα παιδιά και θα μπούμε στο πλοίο.

Μια τέτοια διαδρομή όμως, ξεκινάει από το σπίτι. Το πρώτο μέρος της, είναι το κομμάτι Αθήνα – Ηγουμενίτσα.

Τι να πάρω μαζί μου; Τι χρειάζομαι; Τι είναι απαραίτητο στα "Ελληνικά χωριά της Νότιας Ιταλίας;"

Η Λίστα.

Κατ αρχήν τα χαρτιά!!! Την άδεια της μηχανής, την ασφάλεια της, την πράσινη κάρτα.

Η πράσινη κάρτα, άσχετα με ότι σας λέει ο πράκτοράς σας, είναι δωρεάν. Αν κάνετε τον κόπο να πάτε μέχρι τα γραφεία της εταιρείας σας, θα την παραλάβετε επί τόπου.

Πρόκειται απλώς για ένα μεταφρασμένο στ’ αγγλικά χαρτί, που δηλώνει ότι η αγαπημένη σας είναι ασφαλισμένη, κι έχει ουσιαστική ισχύ μέχρι την λήξη του συμβολαίου.

Έπειτα τα ρούχα. Όταν πάτε σε κλίμα που δεν γνωρίζετε, καλό είναι, ότι έχετε να το πάρετε.

Οπωσδήποτε ένα «κλασικό» αδιάβροχο κι ένα δεύτερο ζευγάρι γάντια.

Γιατί αφ’ ενός μπορεί να πέσετε σε καταρρακτώδη βροχή, αφ’ ετέρου, το αδιάβροχο, είναι εξαιρετικό αντιανεμικό.

Ένα δυο σετ ισοθερμικά, (γάντια, μπλούζα, παντελόνι, κάλτσες, να έχετε ν’ αλλάζετε), γιατί μπορεί ν ανακαλύψετε ότι στην Ελλάδα δεν κάνει κρύο, ένα δύο ρούχα «πολιτικά», για να μπορείτε να «κυκλοφορήσετε σαν άνθρωποι» και να βγείτε μια βόλτα.

Κι εννοείτε φυσικά, πως ξεκινάτε φορώντας “cordura” πάνω κάτω με επενδύσεις, και μοτοσικλετιστικές μπότες, ψεκασμένες με σπρέϋ σιλικόνης για να είναι αδιάβροχες. Παρά το σπρέϋ όμως, κι ένα ζευγαράκι γκέτες καλό είναι να υπάρχει!!!

Αν έχετε «εκκρεμότητες» με τα δόντια σας, πάρτε μαζί σας αντιβίωση και παυσίπονα.

Θα χρειαστούν.

Πέρα απ’ τον ατομικό μας εξοπλισμό, υπάρχουν κι άλλα απαραίτητα.

Ένα φαρμακείο αυτοκινήτου. Αν όχι για την υγεία μας, για την τσέπη μας. (έξω σέρνονται κλήσεις γι’ αυτά τα πράγματα).

Ένας φακός. Που έχουμε τσεκάρει ότι δουλεύει.

Ένα σετ επισκευής ελαστικών, με αμπούλα πεπιεσμένου αέρα.

Ένα σπρεϋ αλυσίδας. Που δεν έχουμε χάσει ακόμα το σωληνάκι.

Ότι εργαλεία χρειαζόμαστε (εφ’ όσων έχουμε την γνώση) για να αλλάξουμε λάμπες, ντίζες και μπουζί, κι εννοείτε τα αντίστοιχα ανταλλακτικά.

Αν λείψουμε για μέρες, ή πρόκειται να κάνουμε πολλά χιλιόμετρα, καλό είναι να έχουμε μαζί και το λαδάκι μας.

Αν και στην Ευρώπη, κάτι τέτοιο είναι μάλλον περιττό.

Η φιλοσοφία γενικά είναι, αποφεύγουμε να μείνουμε στην μέση του πουθενά, από κάτι γελοίο.

Αν κι εδώ που τα λέμε, αν είναι να………

Ο νόμος του Merphy προβλέπει, ότι θα χρειαστείς αυτό που ξέχασες. Ή αυτό που λείπει τέλος πάντων.

Γι’ αυτό καθίστε ψύχραιμα και σκεφτείτε την δική σας λίστα.

Που καλύπτει τις δικές σας ανάγκες.

Το υγρό των φακών επαφής για παράδειγμα.

Την οδοντόβουρτσα ή και τα ξυριστικά σας.

Τον φορτιστή του κινητού.

Σαμπουάν κι αφρόλουτρα.

Ένα τσαντάκι για να βάλετε τα ψιλολόγια μέσα.

Το φόρτωμα.

Αν έχουμε διώροφο tank bag, καλό είναι να μην το αναπτύξουμε. Μπορεί να μας εμποδίζει απ’ το να στρίψουμε μέχρι το να βλέπουμε. Και οπωσδήποτε ελέγχουμε αν βρίσκει για παράδειγμα στην μίζα, όταν στρίβουμε δεξιά, κλπ.

Σ’ αυτό, βάζουμε τα είδη πρώτης ανάγκης. Πρώτα – πρώτα στην διαφανή θήκη, βάζουμε τον χάρτη. Στην εξωτερική και άμεσα προσβάσιμη θέση, χαρτιά, camera, κινητό, και μερικά χρήματα.

Στην μεγάλη θήκη, βάζουμε καλά διπλωμένα τα ισοθερμικά μας, πετσέτες και καλλυντικά.

Στην μπαγκαζιέρα βάζουμε τα «εξωτερικά» μας ρούχα, που πιάνουν όγκο απ’ τις ενισχύσεις, τα «πολιτικά», παντόφλες και εφεδρικά παπούτσια ή (όπως εγώ) το….. Lap top και την φωτογραφική τσάντα.

Η προετοιμασία.

Δέκα περίπου μέρες πριν ξεκινήσουμε, κάνουμε service.

Αν θέλουμε να κάνουμε αλλαγές, (επιπλέων φώτα, παροχές, κάγκελα κλπ.), τις κάνουμε τότε. (μαζί με το service).

Αυτό το δεκαήμερο, φροντίζουμε να κυκλοφορούμε με την μηχανή κάνοντας περίπου χίλια χιλιόμετρα. (Ώστε αν κάτι δεν έχει γίνει σωστά, να φανεί εδώ!!!

Το βράδυ πριν ξεκινήσουμε, αφήνουμε την μηχανή με γεμάτο ντεπόζιτο και ελεγμένα σωστό αέρα στα λάστιχα.

Ένα καλό αφρόλουτρο αφού τελειώσουμε με το φόρτωμα, μας βοηθάει να κάνουμε έναν χαλαρό και ξεκούραστο ύπνο.

Ώστε να αρχίσουμε την μέρα και το ταξίδι μας ξεκούραστοι και γεμάτοι ενέργεια.

Το πρωί ξυπνάμε, τοποθετούμε την μπαγκαζιέρα και το tank bag στην θέση τους, ζεσταίνουμε την μηχανή, την καβαλάμε και ξεκινάμε.

Καλό ταξίδι!!!

Για την βοήθεια και την καθοδήγηση στην δημιουργία της λίστας, ευχαριστώ τον Ζήση, πωλητή της Dainese Καλλιρρόης 27, και τους συνάδελφους μοτοσικλετιστές της ΛΕΜΟΤ που μου πρότειναν τον Τζωρτζόπουλο Καλλιρρόης 71 και τελικά συμπλήρωσα την λίστα μου.

..........................................................................................................................................

στα Χανιά

05:30 ακριβώς αφήνουμε το πλοίο. βγαίνουμε απ’ το λιμάνι, και πάμε προς Χανιά.
Μετά τη διασταύρωση για αεροδρόμιο συναντάμε έργα. Ένα βέλος κατεύθυνσης μας δείχνει υποχρεωτική πορεία αριστερά. Αν το αγνοήσουμε, θ’ ανακαλύψουμε πιο κάτω ότι ο δρόμος κόβετε.

Δε γνωρίζω βέβαια για πόσο θα γίνετε ανά-κατασκευή στο δρόμο, για σήμερα όμως αυτή η πραγματικότητα ισχύει.

Είτε στρίψαμε αμέσως λοιπόν είτε γυρίσαμε πίσω, στην πινακίδα που λέει προς Κίσσαμο κάνουμε δεξιά και βρισκόμαστε στην «εθνική». Στον κεντρικό δρόμο Ηρακλείου – Χανίων. Εννοείτε ότι η επόμενη στροφή μας είναι στην πινακίδα προς Χανιά.

Ακολουθώντας το δρόμο χωρίς πλέων να στρίψουμε πουθενά βρισκόμαστε μέσα στην πόλη. Για την ακρίβεια στην κεντρική αγορά.

Εδώ κάνουμε την πρώτη μας στάση. Μπαίνουμε μέσα στην αγορά κι απολαμβάνουμε από πατσά (για όσους τον προτιμάν), μέχρι ψαρόσουπα και βραστό. Στρώνει το στομάχι μετά το ταξίδι.

Αφού χορτάσουμε και κάνουμε το τσιγαράκι μας, τι κάνουμε; Όχι δεν καβαλάμε τις μηχανές. Πεταγόμαστε απέναντι από τα Κ.Τ.Ε.Λ. στον Ιορδάνη για μπουγάτσα. (πάει ένα γλυκάκι μετά το φαγητό).

Επόμενη στάση μας, εφ’ όσων προμηθεύσαμε τον οργανισμό με όλα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά, (από πρωτεΐνη μέχρι γλυκόζη), είναι το ξενοδοχείο.

Αν δεν έχετε κανονίσει το που θα μείνετε, ετοιμαστείτε για περιπέτεια.
Αν και τα Χανιά είναι πλήρη καταλυμάτων, την ώρα που φτάνει το πλοίο δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές. Οι ιδιοκτήτες των ενοικιαζόμενων δωματίων, κοιμούνται βαριά εκείνη την ώρα.

Μοιραία λοιπόν καταλήγετε σε ξενοδοχείο. Η φτηνότερη πρόταση που είχα είχε κόστος 40€. Ενώ αν σας ενδιαφέρει η θέα, δε μπορείτε να υπολογίζετε κάτω από 60€


Αφού ξεκουραστήκατε, καλό είναι να πιείτε ένα καφεδάκι στο λιμάνι. Να δείτε και τον φάρο.
Ενώ αν έχετε όρεξη για βόλτα, πεταχτείτε ως τους τάφους των Βενιζέλων,
αράξτε στην OSTRIA να απολάυσετε τη θέα και να φάτε γλυκάκι.

Τα Χανιά έχουν αρκετά mast. Ο Βάμος, το οροπέδιο του Ομαλού, η Παλιόχωρα, το Ελαφονήσι, τα Φαλάσσαρνα, ο Θέρισσος, είναι μόνο μερικά απ’ τα μέρη που αξίζει να πάει κανείς. Το νου σας όμως. Αν βρέχει η φυσάει μη βγείτε απ’ την πόλη.
Οι δρόμοι της Κρήτης, εκτός από τα ευγενή κατοικίδια που φιλοξενεί στους δρόμους της, (δίποδα και τετράποδα), έχει κι ένα χαρακτηριστικό που αυθαίρετα ονομάζω «μεικτό οδόστρωμα». Στην έξοδο οποιασδήποτε στροφής, μπορεί να σε περιμένουν από άμμος και χαλίκια, μέχρι βράχοι.!!! Χαρακτηριστικό που καθιστά όσους δεν ανήκουν στην πρώτη κατηγορία, (τα δίποδα κατοικίδια),πολύ μα πολύ, καλούς οδηγούς.

Μέσα στην πόλη υπάρχουν επίσης αρκετά μέρη που αξίζει να επισκεφτεί κάποιος.
Αρχίζοντας φυσικά από την παλιά πόλη (εβραϊκή συνοικία), την αγορά, το κουμ καπί, τον ζωολογικό κήπο με τα κρι-κρι, το γερμανικό νεκροταφείο, τους τάφους των Βενιζέλων, επίσης είναι μόνο λίγα απ’ όσα υπάρχουν που αξίζει να δει κανείς.

Οι Χανιώτες που συνάντησα πραγματικά δίνουν μαθήματα πολιτισμού, φιλοσοφίας και φιλοξενίας και νομίζω ότι σ’ όποιο μπαράκι ή ταβέρνα και να πάτε τέτοια εποχή, θα σας συμβούν τα καλύτερα.

Ότι εντυπώσεις κι αν αποκομίσατε απ’ τα Χανιά, αν δεν επισκεφτήκατε τα ορεινά χωριά τους, Κρήτη δε γνωρίσατε. (Αν κι αυτό υποψιάζομαι ότι ισχύει για όλους τους νομούς της Κρήτης. Αρκεί να γνωρίζει κανείς τι πάει να πει σεβασμός. Και να ‘χει όρεξη ν ανέβει στα βουνά. Για να ερωτευτεί για πάντα αυτόν τον ευλογημένο παράξενο τόπο και τους ανθρώπους του.

http://kokomilko.net

..........................................................................................................................................